. نمايند . پس مشقت هاى راه و دورى دوستان و سختى سفر و ناگوارى غذاها را تحمّل كردند تا به خانه وسيع خويش و سرمنزل قرار و آسايش خويش درآيند و از هيچ يك از اين مشكلات، احساس درد نمى كنند و هزينه هاى مصرف شده را خسارت نمى شمرند و هيچ چيز برايشان محبوب تر از آن چيزى نيست كه آنان را به منزلشان نزديك تر سازد و به محلشان برساند.

در اين بخش از كلام ، به خوبى روشن است كه شناخت واقعيت دنيا چه نقشى در به حركت درآوردن انسان به سوى آخرت دارد. همچنين مشخص مى شود كه شناخت مقصد و مقصود ، و عشق به آن ، چه نقش مهمّى در افزايش توان تحمّل و مقاومت در برابر سختى ها و مشكلات دارد؛ به اندازه اى كه گويا هيچ درد و رنجى را نديده و هر چيزى كه او را به مقصدش برساند ، دوست داشتنى و شيرين است، هر چند سخت و تلخ باشد. امام باقر عليه السلام نيز مى فرمايد :

.أهلُ الدُّنيا سَفرٌ يَحُلّونَ عَقدَ رِحالِهِم في غَيرِها. [١]

.اهل دنيا مسافرانى هستند كه بند كوله بارشان را در غير آن ، باز مى كنند.

.امام على عليه السلام مى فرمايد : أهلُ الدُّنيا كَركبٍ يُسارُ بِهِم وهُم نِيامٌ . [٢]

.اهل دنيا همانند سواره اى هستند كه آنان را مى برند در حالى كه خواب اند.

.و يا مى فرمايد: إنَّ أهلَ الدُّنيا كَرَكبٍ ؛ بَيناهُم حَلّوا إذ صاحَ بِهِم سائِقُهُم فَارتَحَلوا. [٣]

.همانا اهل دنيا همانند سواره اند؛ در حالى كه آنان بار گشوده اند، راهنما بانگ زند و آنان كوچ كنند.

[١] تحف العقول ، ص٢٩٩ ؛ الأمالى ، مفيد ، ص١٨ ، ح٥ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٨ ، ص١٧٩ ، ح٥٩ ؛ البداية والنهاية ، ج٩ ، ص٢٨٢ .[٢] نهج البلاغة ، حكمت ٦٤ ؛ تنبيه الخواطر ، ج١ ، ص٧٧ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٣ ، ص١٢٨ ، ح١٣١ .[٣] نهج البلاغة ، حكمت ٤١٥ ؛ مشكاة الأنوار ، ص٢٦٨، ح١٥٦٣ ؛ روضة الواعظين ، ج٢، ص٤٤١ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٣ ، ص١٣٢ ، ح١٣٦ ؛ مطالب السؤول ، ص٥٧ .