رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٨٥

.أتَرَى اللّه َ أعطى مَن أعطى مِن كَرامَتِهِ عَلَيهِ ومَنَعَ مَن مَنَعَ مِن هَوانٍ بِهِ عَلَيهِ ؟ ! كَلاّ ! [١]

.آيا مى پندارى خدا به هر كس چيزى داده ، از سر تكريم او بوده و از هر كس بازداشته ، از سر خوار كردن او بوده است؟! هرگز !

.امام كاظم عليه السلام مى فرمايد كه خداوند متعال ، إنّي لَم اُغنِ الغَنِيَّ لِكَرامَتِهِ بِهِ عَلَيَّ ولَم اُفقِرِ الفَقيرَ لِهَوانٍ بِهِ عَلَيَّ . [٢]

.من ، فرد غنى را به اين دليلْ دارا نكرده ام كه نزد من گرامى است و فقير را به اين دليلْ محروم نكرده ام كه نزد من ، خوار است .

پس معناى محروميت ها و محنت ها، خوارى و بى مقدارى نزد خداوند نيست . وقتى اين حقيقت براى انسان معلوم گردد ، ناراحتى ها و اندوه ها رخت برمى بندند و رضايت و شادى ، جاى آنها را مى گيرند . امام باقر عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.إذا كانَ يَومُ القِيامَةِ أمَرَ اللّه ُ تَبارَكَ وتَعالى مُنادِيا يُنادي بَينَ يَدَيهِ : أينَ الفُقَراءُ ؟ فَيَقومُ عُنُقٌ مِنَ النّاسِ كَثيرٌ . فَيَقولُ : عِبادي ! فَيَقولونَ لَبَّيكَ رَبَّنا . فَيَقولُ : إنّي لَم اُفقِركُم لِهَوانٍ بِكُم عَلَيَّ ولكِنَّني إنَّمَا اختَرتُكُم لِمِثلِ هذَا اليَومِ ، تَصَفَّحوا وُجوهَ النّاسِ فَمَن صَنَعَ إلَيكُم مَعروفا لَم يَصنَعهُ إلاّ فِيَّ فَكافوهُ عَنّي بِالجَنَّةِ . [٣]

.وقتى روز قيامتْ فرا رسد ، خداوند ـ تبارك و تعالى ـ به منادى ، فرمان دهد كه ندا ده : فقيران كجايند؟ پس گروه زيادى از مردم برمى خيزند . پس خداوند مى گويد : بندگان من! و آنان مى گويند : لبيك ، اى پروردگار ما! خداوند مى فرمايد : من شما را به اين دليل كه نزد من ، بى ارزش بوديد ، فقير نكردم و لكن من همانا شما را براى چنين روزى انتخاب كرده بودم . در ميان مردم ، جستجو كنيد و هر كس را كه به شما نيكى كرده و اين كار را فقط به خاطر من انجام داده است ، از جانب من ، به او پاداش بهشت دهيد .