همين مطلب از امام صادق عليه السلام نيز روايت شده است. [٣] مهم اين است كه ريشه همه اينها در شناخت نادرست است والاّ كسى كه بداند خدا ضامن روزى است و آن را معين فرموده و حرص او بر ميزان تقديرش تأثيرى ندارد ، قطعا طمع نمى ورزد . برخوردار نبودن از شناخت صحيح ، حرص را به دنبال دارد و حرص ، مايه رنج و عذاب بيشتر مى گردد و بدين سان ، آسايش و آرامش روانى از انسان سلب مى گردد و در اين صورت نمى توان انتظار زندگى خوش و توأم با احساس رضايت داشت . امام صادق عليه السلام مى فرمايد :

.إن كانَ الرِّزقُ مَقسوما فَالحِرصُ لِماذا؟! [٤]

.اگر روزى انسان تقسيم شده است ، پس حرص براى چيست؟

قناعت، كليد رضايت

تاكنون درباره روزى ، به چند نكته محورى پرداخته ايم . اوّل اين كه روزى ،

[١] أعلام الدين ، ص٣١٤ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٨ ، ص٣٧٩ ، ح٤ .[٢] الأمالى ، طوسى ، ص٥٢٧ ، ح١١٦٢ ؛ مكارم الأخلاق ، ج٢ ، ص٣٦٥ ، ح٢٦٦١ .[٣] الكافى، ج٢، ص٤٥٨، ح١٩ ؛ تحف العقول، ص٤٨٩ .[٤] كتاب من لا يحضره الفقيه ، ج٤ ، ص٣٩٣ ، ح٥٨٣٦ ؛ الخصال ، ص٤٥٠ ، ح٥٥ ؛ الأمالى ، صدوق ، ص٧ ، ح٥ .