رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٦٩

قانونِ روزى را مرور كنيد و دوباره به پديده اى كه توضيح داديم ، بينديشيد . آيا هر دو وضعيتى كه بيان شد ، واقعا غير منتظره اند يا ما آنها را غير منتظره ارزيابى كرديم؟ آيا واقعا بنا نبوده فلان نعمت به ما برسد يا ما فكر مى كرديم بنا نيست چنين نعمتى به ما برسد؟ آيا واقعا قرار بوده كه فلان نعمت را به دست آوريم يا ما فكر مى كرديم بايد به دست ما برسد؟ اين كه ما چگونه مى انديشيم ، نقش بسيار مهمى در احساسات و روحيات ما دارد و اين كه چه پاسخى به اين موقعيت ها بدهيم ، نقش بسيار مهمى در چگونگى واكنش روانى ما به موقعيت هاى ياد شده دارد . قانون روزى ، پاسخ صحيح اين پرسش ها را بيان مى كند . بر اساس اين قانون ، همه چيز با تقدير الهى تنظيم مى شود و هيچ چيز ، غيرمنتظره و اتّفاقى نيست . محروميت ما از فلان نعمت ، هميشگى نيست ؛ پس رسيدنش غيرمنتظره نخواهد بود . از اين رو ، سرمستى از رسيدن يك نعمت ، معنايى نخواهد داشت . همچنين برخوردار شدن ما از فلان نعمت ، قطعى نبوده ، پس به دست نياوردن آن نيز غيرمنتظره نيست . بنابراين ، به دست نياوردن يك نعمت نبايد موجب يأس شود. اگر خوشايندها غيرمنتظره نيستند ، پس غرور و سرمستى معنايى ندارد و اگر ناخوشايندها نيز غيرمنتظره نيستند ، پس نوميدى و افسردگى معنايى ندارد . اگر انسان به تقدير الهى و به قانون روزى باور داشته باشد ، نه آنچنان سرمست مى شود كه به انحراف افتد و نه آنچنان غمگين مى شود كه دچار نااميدى و افسردگى گردد . حفظ تعادل ، در باور به آن قانون است و كليد رضايت از زندگى ، تعادل انسان در موقعيت هاى متفاوت بلكه متضاد است . اگر كسى به قانون يادشده ، باور داشته باشد ، نه به دست آوردن چيزى را غيرمنتظره مى داند و نه به دست نياوردن برخى چيزها را غير منتظره مى پندارد و در اين صورت ، نه سرمست و مغرور مى گردد و نه ناراضى و نالان . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.الشَّيءُ شَيئانِ : شَيءٌ قُصِرَ عَنّي لَم اُرزَقهُ فيما مَضى ولا أرجوهُ فيما بَقِيَ ، وشَيءٌ لا أنالُهُ دونَ وَقتِهِ ولَوِ استَعَنتُ عَلَيهِ بِقُوَّةِ السَّماواتِ وَالأَرضِ . [١]