رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٦٨

آينده نخواهد بود و با توكّل بر خدا به تلاش خود ادامه مى دهد.

.امام على عليه السلام نيز بر همين اساس مى فرمايد: ... لا تَحمِل هَمَّ سَنَتِكَ عَلى هَمِّ يَومِكَ وكَفاكَ كُلَّ يَومٍ ما هُوَ فيهِ . فَإن تَكُنِ السَّنَةُ مِن عُمُرِكَ فَإِنَّ اللّه َ عَزَّ وَجَلَّ سَيَأتيكَ في كُلِّ غَدٍ بِجَديدِ ما قُسِمَ لَكَ ، وإن لَم تَكُنِ السَّنَةُ مِن عُمُرِكَ فَما تَصنَعُ بِغَمِّ وهَمِّ ما لَيسَ لَكَ . [١]

.... اندوه سالت را بر اندوه امروزت بار نكن و براى هر روز ، آنچه در آن است تو را كفايت مى كند . پس اگر آن سال ، از عمر تو باشد ، خداوند عزّ وجلّ در هر فردايى آنچه را براى تو تقسيم كرده مى فرستد و اگر آن سال ، از عمر تو نباشد ، تو را چه كار با اندوه و غصه آنچه مال تو نيست!

حضرت ، نگرانى براى روزى را نفى نكرده ، بلكه مى فرمايد : «هر روز ، اندوه همان روز» . اين كه انسان در هر روز ، به فكر روزى همان روز باشد ، ناپسند و مشكل ساز نيست ؛ مشكل از جايى آغاز مى شود كه اندوه همه آينده را بر امروز خود بار كنيم . پس اگر هر روز در انديشه همان روز باشيم ، نه از كار امروز باز مى مانيم و نه دچار تنيدگى و نارضايتى مى شويم.

نه سرمست ، نه مأيوس

انسان از به دست آوردن چيزهاى مثبت ، به شدت خرسند و از به دست نياوردن آنها غمگين مى شود . اگر نعمتى به صورت غير منتظره به دست ما برسد ، نه تنها خرسند، بلكه سرمست مى شويم ؛ چون انتظار آن را نداشته ايم و اگر چيزى را كه آرزوى داشتنش را مى داشتيم ، به دست نيايد ، نه تنها غمگين ، بلكه مأيوس مى شويم. سرّ آن در «غير منتظره بودن» است. در حالت اوّل ، احساس كاميابى مى كنيم و در حالت دوم، احساس ناكامى . كاميابى غيرمنتظره ، انسان را سرمست مى سازد و ناكامى غيرمنتظره ، موجب يأس مى گردد.