راه نجات از اين بحران ، باورداشتن به قانون روز به روز بودن روزى است . كسى كه مى داند روزى فردا ، فردا مى آيد ، از نبود آن در امروز ، نگران نمى گردد و آسوده ، زندگى خواهد كرد . يكى از علل نارضايتى از زندگى اين است كه انسان ، اندوه همه عمر را بر لحظه حال ، وارد مى سازد و همين امر ، سبب تحمّل ناپذير شدن زمان حال مى گردد . لحظه حال ، توان تحمّل نگرانى تمام عمر را ندارد و كسانى كه نگرانى همه عمر را بر لحظه حال ، بار مى كنند ، بدون ترديد ، با فشار روانى فرساينده اى درگير خواهند شد كه زندگى را به جهنّم تبديل مى كنند . از اين رو حضرت عيسى عليه السلام مى گويد:

.لا تَهتَمّوا بِرزقِ غَدٍ ، فَإِن يَكُن مِن آجالِكُم فَسَيَأتي فيهِ أرزاقُكُم مَعَ آجالِكُم ، وإن لَم يَكُن مِن آجالِكُم فَلا تَهتَمّوا آجالَ غَيرِكُم . [٣]

.اندوه روزى فردا را نخوريد ؛ زيرا اگر فردا جزء عمر شما باشد ، روزى شما همراه با عمر شما خواهد رسيد ، و اگر فردا جزء عمر شما نباشد ، پس اندوه فرداى ديگران را مخوريد .

با اين روحيه ، نگرانى ها بر تمام عمر توزيع مى شود و از فشار آن كاسته مى گردد . مهم تر اين كه اين مطلب، بر يك واقعيت ، مبتنى است و آن ، قانون «تضمين روزى» براى انسان تلاشگر است. چون چنين قانونى وجود دارد، انسان تلاشگر ، نگران

[١] تحف العقول ، ص١٤ .[٢] غرر الحكم ، ح٩٢٠٨ .[٣] تنبيه الخواطر ، ج١ ، ص٢٧٨ .