براى گروهى معناى حيات يعنى بهتر خوردن و بهتر پوشيدن و بيشتر لذّت بردن . ره آورد اين زندگى ، چيزى جز زباله و كود نيست . اين معنا از زندگى نمى تواند انسان كمال طلب را ارضا كند . از اين رو ، هر چه در دنيا بيشتر تلاش مى كند و هرچه بيشتر از سرمايه هايش در اين مسير استفاده مى كند ، كمتر به آنچه او را ارضا مى كند دست مى يابد و بيشتر از معناى واقعى زندگى دور مى سازد . از اين رو ، بر دامنه نارضايتى اش افزوده مى شود . حتى آنان كه به ثروت فراوان مى رسند ، چون نياز فطرى شان به معنايى ارزشمند برآورده نمى شود ، از درون ، گرفته و سرخورده اند . به همين جهت ، پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهمى فرمايد:

.إنَّ لِلدُّنيا أبناءً ولِلآخِرَةِ أبناءً فَكونوا مِن أبناءِ الآخِرَةِ ولا تَكونوا مِن أبناءِ الدُّنيا . [١]

.همانا براى دنيا فرزندانى است و براى آخرت ، فرزندانى . شما از فرزندان آخرت باشيد و از فرزندان دنيا مباشيد .

همين معنا از امير مؤمنان امام على عليه السلام نيز نقل شده است . ايشان پس از پايان جنگ جمل ، به مسجد جامعه كوفه وارد شدند و پس از اقامه دو ركعت نماز، در جمع استقبال كنندگان ، سخنرانى طولانى اى ايراد فرمودند كه در بخشى از آن ، ضمن برحذر داشتن از هواپرستى و آرزوهاى طولانى ، مى فرمايد :

.لِكُلٍّ مِنهُما (الدُّنيا وَالآخِرَةِ) بَنونَ ، فَكونوا مِن أبناءِ الآخِرَةِ ولا تَكونوا مِن أبناءِ الدُّنيا ، فَإِنَّ كُلَّ وَلَدٍ سَيَلحَقُ بِأَبيهِ يَومَ القِيامَةِ . [٢]

.دنيا و آخرت، هر يك فرزندانى دارند . بكوشيد از فرزندان آخرت باشيد نه دنيا؛ چرا كه در قيامت ، هر فرزندى به پدرش ملحق خواهد شد.

و اما حالت سوم ، دست يافتن به «معناى واقعى حيات» است . هر چيزى را مى توان معناى زندگى قرار داد ؛ اما هر معنايى ، ارضا كننده و رضايت بخش نيست . در

[١] بحار الأنوار ، ج٧٧ ، ص١٨٨ ، ح١٠.[٢] نهج البلاغة، خطبه ٤٢.