رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٤٧

است كه از آن گريزان است و يا اندوهگين بلايى است كه انتظار آن را نداشته است و يا افسوس گذشته اى را مى خورد كه طبق انتظارات و خواسته هايش نبوده است . همه اينها به خاطر دل بستگى به دنياست . دل بستگى به دنيا عامل نارضايتى از آن است. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در اين باره مى فرمايد :

.الرَّغبَةُ فِي الدُّنيا تُكثِرُ الهَمَّ وَالحُزنَ. [١]

.دل بستگى به دنيا حزن و اندوه را مى افزايد .

.و در كلام ديگرى مى فرمايد : أنَا زَعيمٌ بِثَلاثٍ لِمَن أكَبَّ عَلَى الدُّنيا : بِفَقرٍ لا غِناءَ لَهُ وبِشُغلٍ لا فَراغَ لَهُ وبِهَمٍّ وحُزنٍ لاَانقِطاعَ لَهُ . [٢]

.من سه چيز را براى كسى كه دل به دنيا بسته است تضمين مى كنم : فقرى كه بى نيازى براى آن نيست ، گرفتارى اى كه آسودگى براى آن نيست و حزن و اندوهى كه پايان ندارد .

.و در حديث ديگرى آورده كه آن حضرت مى فرمايد : الرَّغبَةُ فِي الدُّنيا تُطيلُ الهَمَّ وَالحُزنَ . [٣]

.دل بستگى به دنيا اندوه و غم را طولانى مى گرداند .

.امام صادق عليه السلام نيز در اين باره مى فرمايد : الرَّغبَةُ فِي الدُّنيا تورِثُ الغَمَّ وَالحُزنَ . [٤]

.دل بستگى به دنيا ، غم و اندوه را به ارمغان مى آورد .

امام على عليه السلام پيامد دل بستگى به دنيا را سه چيز مى شمرد : اندوه بى حاصل ، حرص ،