اين آيه ، هنگامى نازل شد كه مردم در آستانه يك جنگ قرار گرفته بودند و به خاطر دشوارى ها و تبعاتى كه جنگ دارد ، ناراضى بودند . خداوند متعال ، آنان را به قليل بودن متاع دنيا و بهتر بودن متاع آخرت متوجه مى سازد . بديهى است كه جنگ ، ويرانگر و زيان بار است ؛ اما اگر انسان به اين نكته توجّه كند كه آنچه از دنيا در دست دارد ، چيز مهمى نيست ، در برابر فقدان و زيان ناشى از جنگ ، مقاوم خواهد شد . اين ، اختصاص به جنگ نداشته ، در همه جا كاربرد دارد . اگر انسان به اين حقيقت توجّه كند كه آنچه را از دست داده يا به دست نياورده ، اندك بوده است ، دچار تنيدگى و فشار روانى نمى گردد . مهم اين نيست كه در واقع ، آن شى ء ، كوچك است يا بزرگ ؛ مهم اين است كه ما آن را كوچك بدانيم يا بزرگ . اگر چيز مهمى مثل «دين» را از دست بدهيم ، ولى آن را ناچيز بشماريم ، به خاطر فقدان آن ، خيلى ناراحت نمى شويم ؛ اما اگر چيز بى ارزشى را از دست داده باشيم ، ولى آن را مهم بشماريم ، به شدت ناراحت مى شويم . پس آنچه در تنيدگى و نارضايتى مهم است ، تصوّر ما است . براى كسب رضايت از زندگى و مهار تنيدگى، بهتر است تصوّرات خود را از نعمت هاى دنيا اصلاح كنيم و آنها را با واقعيت ، مطابقت نماييم .

٤ . دنيا ناپايدار است

وقتى كشتى بخواهد در ساحل ، پهلو بگيرد ، لنگر مى اندازند و آن را به محلى محكم و ثابت مى بندند . آرام گرفتن كشتى ، در اين است كه به محلى ثابت ، پيوند بخورد . اگر كشتى را به چيزى ناپايدار و متغيّر ببندند ، آرام نخواهد گرفت . كشتى زندگى نيز همين گونه است . راز آرامش زندگى در اين است كه آن را به چيزى پايدار و ثابت ، پيوند زنيد . دل بستگى يعنى پيوند زدن . شما به چه چيزى دل بستگى داريد؟ اين را ساده نگيريد . آسايش زندگى در همين امور به ظاهر ساده است . اگر مى خواهيد زندگى موفق و رضايت بخشى داشته باشيد ، بايد به چيزى و جايى دل ببنديد كه پايدار و تغييرناپذير باشد . به ياد داشته باشيد كه: «آنچه را نپايد ، دل بستگى نشايد» . پيش از آن كه به دنيا دل ببنديد به اين پرسش ، پاسخ دهيد كه : آيا