دنيا زودگذر است و تا انسان ، چشم باز كند، خود را در سرايى مى بيند كه هيچ چيز از امور دنيايى در دست او نيست. از اين رو ، دنيا همانند يك خواب است. انسان خردمند ، نه به دست آوردن در خواب را واقعى مى داند و نه از دست دادن آن را؛ و چون چنين است، نه از به دست آوردن چيزى سرمست مى شود و نه به خاطر از دست دادن چيزى نالان مى گردد. توجّه به اين بعد از واقعيت ، چنين تأثير ژرفى در روح انسان بر جاى مى گذارد. به همين جهت ، امام صادق عليه السلام به جابر مى فرمايد:

.اِجعَلِ الدُّنيا مالاً أصَبتَهُ في مَنامِكَ ثُمَّ انتَبَهتَ ولَيسَ مَعَكَ مِنهُ شَيءٌ . هَل هُوَ إلاّ ثَوبٌ تَلبَسُهُ فَتُبلِيَهُ ، أو طَعامٌ يَعودُ بَعدُ إلى ما تَعلَمُ ؟ ! فَالعَجَبُ لِقَومٍ حُبِسَ أوَّلُهُم عَن آخِرِهِم ، ثُمَّ نودِيَ فيهِم بِالرَّحيلِ وهُم في غَفلَةٍ يَلعَبونَ . [١]

.دنيا را همانند مالى قرار ده كه در خواب به دست آورده اى و چون بيدار شدى ، چيزى از آن نمى يابى. آيا چيزى جز لباسى است كه مى پوشى و كهنه مى كنى؟ و يا غذايى كه مى دانى به چه تبديل مى شود؟! شگفتا از گروهى كه آغاز و فرجام آنان بسته شده و آواى كوچ ، در ميان آنان بلند است ، در حالى كه آنان در بى خبرى بازى مى كنند.

.امام باقر عليه السلام نيز به جابر مى فرمايد : أنزِلِ الدُّنيا كَمَنزِلٍ نَزَلتَهُ ثُمَّ ارتَحَلتَ عَنهُ ، أو كَمالٍ وَجَدتَهُ في مَنامِكَ فَاستَيقَظتَ ولَيسَ مَعَكَ مِنهُ شَيءٌ ، إنّي إنَّما ضَرَبتُ لَكَ هذا مَثَلاً لِأَنَّها عِندَ أهلِ اللُّبِّ وَالعِلمِ بِاللّه ِ كَفَيءِ الظَّلالِ. [٢]

.دنيا را همانند منزلى قرار ده كه در آن فرود آمدى ، سپس از آن كوچ كردى، يا همانند مالى قرار ده كه در خوابت آن را يافته اى و چون بيدار شدى ، چيزى از

[١] تنبيه الخواطر ، ج٢ ، ص٣٠.[٢] الكافى ، ج٢ ، ص١٣٣ ، ح١٦ ؛ تنبيه الخواطر ، ج٢ ، ص١٩٤ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٣ ، ص٣٦ ، ح١٧ ؛ حلية الأولياء ، ج٣ ص١٨٧ ؛ ر. ك: الأمالى ، طوسى ، ص٢٩٦ ، ح٥٨٢ ؛ الزهد ، حسين بن سعيد ، ص٥٠ ، ح١٣٣ ؛ مشكاة الأنوار ، ص٢٧٠ ؛ بشارة المصطفى ، ص١٨٩ ؛ الفضائل ، ص٨ ؛ كشف الغمّة ، ج٢ ، ص١٢١ .