دست نياورديم ، مثل آن چيزهايى است كه داشتيم و از دست داده ايم. فكر مى كنيم اينها را هم از دست داده ايم» . خيلى از وقت ها اين منيّت است كه مشكل زاست . صرف نداشتن خيلى چيزها تنش زا نيست ؛ اين كه خواسته من تحقّق نيافته ، دردناك است و اين كه آنچه را من داشته ام و مال من بوده از دست داده ام، دردناك است . حال اگر بياييم فقط به واقيت بيرونى نگاه كنيم كه نبود يك شى ء است ، نه به خواسته اى كه داشته ايم و به آن نرسيده ايم ، در اين صورت مى توان آن را با فقدان ، مقايسه كرد و گفت : «آنچه به دست نيامد ، مثل آنچه بود و رفت» . امام على عليه السلام در ادامه نامه خود به فرزندش به همين مطلب اشاره كرده ، مى فرمايد:

.وَاستَدَلِّ عَلى ما لَم يَكُن بِما قَد كانَ فَإِنَّ الاُمورَ أشباهٌ . [١]

.و بر آنچه به دست نيامد ، به وسيله آنچه بود [و رفت] استدلال كن ؛ چرا كه امور ، شبيه يكديگرند .

خيلى از چيزهايى را هم كه داشته ايم از دست داده ايم و اكنون نداريم . پس نبايد به خاطر به دست نياوردن چيزى ناراحت شويم كه اگر به دست آيد ، سرنوشتى مثل آنچه داشته ايم ، مى داشت .

[١] نهج البلاغة، نامه ٣١ ؛ تحف العقول، ص٨٢ .