واقعيت ، واقف شويم و آن را باور كنيم ، كاستى ها و سختى هاى آن را تحمّل خواهيم كرد ؛ چون موقّت و غير اصيل است . آنچه تحمّل ناپذير است ، كاستى هاى سراى جاويد و اصيل است . پس براى اين كه راحت زندگى كنيم ، بهتر است خود را در دنيا اين گونه فرض كنيم:

يك . خود را ميهمانى بدانيد كه بايد از خانه ميزبان كوچ كند

ناله ها و شكايت ها مخصوص كسانى است كه دنيا را منزل هميشگى خود و مال را ملك خود مى دانند؛ تصوّرى كه مطابق واقع نيست. اما اگر انسان ، خود را مهمان بداند، به دنيا دل نمى بندد و ناملايمات آن آسان مى گردد و كوچ از آن ، راحت مى شود. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در اين باره مى فرمايد :

.كونوا فِي الدُّنيا أضيافا . . . تَبنونَ ما لا تَسكُنونَ ، وتَجمَعونَ ما لا تَأكُلونَ ، وتَأمُلونَ ما لا تُدرِكونَ . [١]

.در دنيا مهمان باشيد... مى سازيد آنچه را ساكن نمى شويد و جمع مى كنيد آنچه را نمى خوريد و آرزو مى كنيد آنچه را به دست نمى آوريد.

.و در كلام ديگرى مى فرمايد: إنَّ النّاسَ فِي الدُّنيا ضَيفٌ ، وما في أيديِهم عارِيةٌ ، وإنَّ الضَّيفَ راحِلٌ وإنَّ العارِيَةَ مَردودَةٌ . [٢]

.همانا مردم در دنيا مهمان اند و آنچه در دستشان است ، امانت است و همانا مهمان ، كوچ كننده است و امانت ، بازگردانده مى شود.

[١] كنز الفوائد ، ج١ ، ص٣٤٤ ؛ أعلام الدين ، ص١٤٦ و ٣٦٥ ؛ إرشاد القلوب ، ص٩٤ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٣ ، ص٨١ ، ح٤٣ ؛ حلية الأولياء ، ج١ ، ص ٣٥٨ ؛ مسند الشهاب ، ج١ ، ص٤٢٦ ، ح٧٣١ ؛ تفسير القرطبى ، ج ١٢ ، ص٢٧٧ .[٢] إرشاد القلوب ، ص٢٣ ؛ أعلام الدين ، ص٣٤٤ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٧ ، ص١٨٧ ، ح١٠ .