دلى كه از دنيا فراغت يافت ، حلاوت ايمان را مى چشد . ثمره دل بستگى به دنيا ، رنج و محنت است و ثمره دل نبستن به دنيا ، فراغت و حلاوت . كسى كه دلبسته دنيا باشد ، از شيرينى ايمان نيز محروم مى گردد و اين ، خود ، در افزايش تنيدگى مؤثّر است . محروميت از حلاوت ايمان ، مايه پژمردگى روان انسان مى گردد. ذائقه روان انسان ، نيازمند حلاوت ايمان است و با چشيدن آن ، احساس لذّت و نشاط مى كند. علّت بسيارى از تنيدگى ها را بايد در اين محروميت ها دانست. هميشه ناكامى مادّى ، دليل نارضايى نيست ؛ ناكامى معنوى و محروميت روح از حلاوت ايمان نيز از عوامل مؤثّر نارضايى است و چنين وضعيتى ، معلول دل بستگى به دنياست ؛ اما كسى كه دلبسته دنيا نباشد ، حلاوت ايمان را مى چشد و اين ، خود ، در آسايش و آرامش زندگى تأثيرگذار است . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در اين باره مى فرمايد:

.حَرامٌ عَلى قُلوبِكُم أن تَعرِفَ حَلاوَةَ الإيمانِ حَتّى تَزهَدَ فِي الدُّنيا . [٥]

[١] غررالحكم، ح٦٠٨٠ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٤٣٤.[٢] امام على عليه السلام : «الراحة فى الزهد» (غررالحكم، ح٦٠٧٦ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٣٩) .[٣] م امام على عليه السلام : «الزهد فى الدنيا الراحة العظمى» (غررالحكم، ٦٠٧٧ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص ٤٧).[٤] الخصال، ج١، ص٧٣ ؛ بحار الأنوار، ج٧٣، ص٩١ .[٥] الكافى ، ج٢، ص١٢٨، ح٢ ؛ مشكاة الأنوار ، ص١١٦ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٣، ص٤٩، ح٢٠ ؛ تنبيه الخواطر، ج٢، ص١٩١ .