راحتى و آسايش را بايد در اين امور جستجو كرد . ما خواهان آسايش و راحتى هستيم ، اما راه آن را نمى دانيم و يا از راه آن ، حركت نمى كنيم . آسايش زندگى ، در دلبسته نبودن به دنياست . كسى كه دلبسته دنيا نباشد ، نه كسب دنيا او را سرمست مى گرداند و نه از دست رفتن دنيا او را غمگين و افسرده مى گرداند . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.الزُّهدُ كُلُّهُ بَينَ كَلِمَتَينِ مِنَ القُرآنِ ، قالَ اللّه ُ سُبحانَهُ : « لِكَيْلاَ تَأْسَوْاْ عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلاَ تَفْرَحُواْ بِمَآ ءَاتَـلـكُمْ » ومَن لَم يَأسَ عَلَى الماضي ولَم يَفرَح بِالآتي ، فَقَد أخَذَ الزُّهدَ بِطَرَفَيهِ . [٢]

.زهد [مفهومى] ميان دو كلمه از قرآن است ، خداوند سبحان فرمود : «تا اين كه افسوس نخوريد بر آنچه از دست داده ايد و خرسند نگرديد به آنچه به دست مى آوريد» و كسى كه بر آنچه از دست داده ، افسوس نخورد و بر آنچه به دست آورده ، خرسند نگردد ، حقيقتا هر دو جانب زهد را به دست آورده است .

آمدن و رفتن مال دنيا ، ويژگى ناپايدارى آن است ؛ روزى مى آيد و روزى مى رود . كسى كه دلبسته دنيا باشد ، در حقيقت ، خود را به دنيا گره زده و در تلاطم امواج آن ، سرگردان است ؛ اما اگر كسى دلبسته دنيا نباشد ، خود را از نوسان ها و تلاطم هاى دنياى ناپايدار ، آزاده كرده است و لذا كش و قوس هاى آزاردهنده روانى نمى گردد . ليوانى كه گرم باشد ، اگر درون آب سردْ فرو رود ، مى شكند و ليوان سرد ، اگر درون آب گرمْ فرو رود ، مى شكند . حكايت دلبسته به دنيا ، حكايت همين ليوان است

[١] غرر الحكم ، ح٦٠٩٥ ؛ عيون الحكم والمواعظ ، ص٤٤٧ .[٢] نهج البلاغة ، حكمت ٤٣٩ ؛ مشكاة الأنوار ، ص١١٥ ؛ روضة الواعظين ، ج٢، ص٤٣٤ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٠، ص٣١٧، ح٢٣ .