دلْ مشغولى و از دست دادن فراغت ، از پيامدهاى دل بستگى به دنياست كه موجب از بين رفتن آسايش انسان مى گردد . مال ، براى آوردن آسايش است يا بردن آسايش؟! پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهسفارش هاى فراوانى به ابوذر دارد . بخش قابل توجّهى از اين سفارش ها مربوط به مهارت هاى لازم براى زندگى بهتر است ؛ البته زندگى بهترى كه مقدّمه آخرت قرار مى گيرد . در يكى از اين سفارش ها به همين مسئله دلْ مشغولى اشاره شده است :

.إنَّ الدُّنيا مَشغَلَةٌ لِلقَلبِ وَالبَدَنِ . [٢]

.همانا دنيا مشغول كننده قلب و بدن است .

جالب اين كه دل بستگى به دنيا نه تنها آسودگى روان را مى زدايد ، آسودگى تن را نيز از بين مى برد . پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهدر اين باره مى فرمايد:

.الرَّغبَةُ فِي الدُّنيا تُتعِبُ البَدَنَ . [٣]

.دل بستگى به دنيا بدن را به رنج مى اندازد .

امام على عليه السلام رنج و عذاب را قرين دنيادوستى مى داند [٤] و معتقد است دنياگرايان ،

[١] الخصال ، ج١، ص٧٣، ح١١٤ ؛ مشكاة الأنوار ، ص٢٦٩ ؛ روضة الواعظين ، ج٢، ص٤٤١ ؛ ارشاد القلوب ، ص١٩ تحف العقول ، ص٣٥٨ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٣، ص٩١، ح٦٥ .[٢] الأمالى ، طوسى ، ص٥٣٢ ح١١٦٢ ، مكارم الأخلاق ، ص٤٦٣ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٧ ص٨١ ح ٣ .[٣] الفردوس ، ج٢ ص٢٩٩ ح٣٣٦٤ . امام على عليه السلام نيز مى فرمايد : «و من رغب فيها تعب قلبه و بدنه ؛ هر كس به آن دل ببندد ، دل و تن خود را به رنج افكنده است (إرشاد القلوب ، ج١، ص١٢٥) .[٤] «قرنت المحنة بحب الدنيا ؛ رنج با محبت دنيا ، قرين است» (غرر الحكم ، ح٢٤٥٥ ؛ عيون الحكم والمواعظ ، ص٣٦٩) ؛ «ثمرة الوله بالدنيا عظيم المحنة ؛ پيامد اشتياق به دنيا ، رنج بزرگ است» (غرر الحكم ، ح٢٤٥٠ ؛ عيون الحكم والمواعظ ، ص٢٠٨) ؛ «من رغب فيها أتعبته و أشقته ؛ هركس بدان دل بندد ، او را به زحمت مى اندازد و بدبختش مى گرداند» (غرر الحكم ، ح٢٢٠٢ ، عيون الحكم والمواعظ ، ص٤٥٦) ؛ «للمستحلي لذة الدنيا غصة ؛ اندوه ، براى كسى است كه لذّت دنيا را حلال بشمرد» (غرر الحكم ، ح٢٢٥٢ ، عيون الحكم والمواعظ ، ص٤٠٤) .