.امام على عليه السلام نيز درباره عواقب دنيادوستى م يَشغَلُهُ ، وغَمٌّ يَحزُنُهُ ، كَذلِكَ حَتّى يُؤخَذَ بِكَظَمِهِ فَيُلقى بِالفَضاءِ مُنقَطِعا أبهَراهُ هَيِّنا عَلَى اللّه فَناؤُهُ وعَلَى الإِخوانِ إلقاؤُهُ . [١]

.آن كس كه بدان شيفته شود ، درونش ازاندوه هايى پر مى شود كه در عمق دلش پايكوبى مى كنند : اندوهى كه مشغولش مى سازد و غمى كه محزونش مى گرداند و پيوسته اين گونه است تا جانش بالا آيد و به گوشه اى درافتد و رگهاى حياتش قطع گردد و براى خدا نابودى اش و براى برادران ، افكندنش [ در قبر ] ، آسان باشد .

اين متون و اين تعبيرها با هدف محروم ساختن مردم از دنيا و يا ايجاد يك ترس موهوم نسبت به دنيا نيست . اينها بيان گر واقعيّت هاى دنيا هستند . ما بايد خرسند باشيم كه شخصيت هاى آگاهى همچون معصومان عليهم السلامداريم كه به واقعيّت هاى امور آگاه اند و آنها را در اختيار ما قرار داده اند. اگر از اين واقعيّت ها آگاه نمى شديم ، چه مى شد؟!

.در همين راستا امام صادق عليه السلام نيز مى فرمايد مَن تَعَلَّقَ قَلبُهُ بِالدُّنيا تَعَلَّقَ قَلبُهُ بِثَلاثِ خِصالٍ : هَمٍّ لا يَفنى وأمَلٍ لا يُدرَكُ ورَجاءٍ لا يُنالُ . [٢]

.هر كس دلبسته دنيا باشد ، دل او به سه چيز مبتلا مى شود : اندوهى كه پايانى ندارد ، آرزويى كه محقّق نمى شود و اميدى كه به دست نمى آيد .

دلبسته دنيا ، اميدها و آرزوهاى فراوانى خواهد داشت . در انديشه به دست آوردن اين آرزوها بودن ، خود ، اندوه آور است و چنين فردى ، آن گاه كه به خواسته هايش نرسد نيز اندوهى صد چندان خواهد داشت . دنيا را مى خواهيم تا بارى از دوش ما بردارد و زندگى را راحت تر سازد ؛ اما اندوه و غم را مى افزايد . «از قضا سركَنگبين ، صفرا فزود» . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در اين باره مى فرمايد:

[١] نهج البلاغة ، حكمت ٣٦٧ ؛ تحف العقول ، ص٢٢١ ؛ بحار الأنوار ، ج٧٣ ، ص١٣١ ، ح١٣٥ .[٢] الكافى ، ج٢، ص٣٢٠، ح١٧ ؛ الخصال ، ج١، ص٨٨ ، ح٢٢ ؛ تحف العقول ، ص٣٦٧ ؛ مشكاة الأنوار ، ص ٢٦٩ ؛ روضة الواعظين ، ج٢، ص ٤٤١ .