رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٢٧

مى داند و اين خدا ، توان حمايت از ما را دارد. امام حسين عليه السلام دعاى پرمعنايى دارد كه هنگام سختى ها كارگشاست . دعا ، الفاظ پشت سر هم چيده شده نيست ؛ هر دعايى از يك منطق ، پيروى مى كند و آن منطق است كه دعا را مى آفريند . اين دعاى امام حسين عليه السلام نيز منطبق بر اصل همراه بودن و ناظر بودن خداوند است . حضرت مى فرمايد :

.يا عُدَّتي عِندَ شِدَّتي و يا غَوثي عِندَ كُربَتي ، فَاحرُسني بِعَينِكَ الَّتي لا تَنامُ وَاكفِني بِرُكنِكَ الَّذي لا يُرامُ . [١]

.اى ساز و برگ من به هنگام سختى هاى من ! و اى فريادرس من به هنگام گرفتارى هاى من ! مرا با آن چشمت كه به خواب نمى رود ، حراست كن و مرا با آن سُتونت كه مورد هدف تيرها قرار نمى گيرد، كفايت كن.

در اين دعا ، اولاً حضرت ، خداوند را در سختى ها كمك كار و فريادرس مى داند ، نه دور و غير پاسخگو . ثانيا خدا را ناظرى مى داند كه هيچ گاه به خواب نمى رود و اين ، يعنى اين كه ما همواره در ديد او هستيم و اگر مشكلى پيش آيد و كمكى نياز باشد ، او مطّلع گشته و اقدام مى كند . از اين رو، حضرت از چنين خدايى تقاضاى حراست و حمايت دارد . خداى فريادرس و كمك كار ، و خداى همواره بيدار و ناظر ، در سختى ها با ما خواهد بود و از ما حمايت خواهد كرد. امام صادق عليه السلام به دربار منصور خشمگين احضار شده بود ، ولى سالم از نزد او بيرون آمد . وقتى با شگفتى ، علت را پرسيدند ، حضرت فرمود : «دعاى جدّم امام حسين عليه السلام را خواندم» . ربيع كه راوى اين جريان است مى گويد : «به خدا سوگند ، هيچ گاه در گرفتارى ها اين دعا را نخواندم ، مگر اين كه مشكلم برطرف شد !» . بنابراين ، براى رهايى از تنگناى فشارهاى روانى بايد اين مهارت شناختى را پيدا كنيم كه خدا ناظر است و هر آنچه بر ما نازل شود ، مى بيند . اين شناخت ، اين باور را به ما مى دهد كه هيچ گاه از قلمرو حمايت خداوند ، بيرون نيستيم و بدين سان ، مشكلات ، آسان تر و توانمان در برابر سختى ها ، بيشتر و اميدمان افزون تر مى گردد .