رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٣٢٥

ما هيچ كنترل و مديريتى بر تصوّرات و ارزيابى هاى خود نداريم و در حقيقت ، اين تصوّرات هستند كه ما را مديريت مى كنند و به همان مسيرى مى كشانند كه خود مى خواهند . تصوّر خارج بودن از قلمرو حمايتى خداوند ، ترس و اضطراب را به دنبال مى آورد . اگر هنگام سختى ها خدا را دور و خارج از دسترس بدانيم ، مضطرب گشته ، بر تنيدگى ما افزوده مى شود . كودك ، به اين دليل جدا شدن از مادر را برنمى تابد كه تصوّر مى كند دور بودن مادر ، سبب مى شود كه ديگر پاسخگوى نيازهاى او نباشد . احساس تنهايى و بى ياورى است كه كودك را مى آزارد . به مرور كه كودك بزرگ مى شود و درمى يابد كه هر گاه بخواهد ، مادر در كنار او خواهد بود ، عدم حضور فيزيكى مادر ، او را بى تاب نمى كند . انسان هاى رشد يافته و داراى شناخت بالا نيز مى دانند كه خداوند ، همواره همراه انسان است و همين باور ، به انسان ، اميد و توان مى بخشد . وقتى انسان ، تصوّر كند خداوند دور نيست ، بلكه حاضر و ناظر است و او را مى بيند ، خواهد دانست كه هر گاه لازم باشد ، او به فريادش خواهد رسيد و يا اگر فرياد زند و كمك بخواهد ، كسى هست كه صدايش را بشنود و پاسخگوى او باشد . اين گونه است كه انسان هاى رشديافته ، در سخت ترين شرايط زندگى نيز آرام و مطمئن اند . هجرت پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از مكه به مدينه ، يكى از پرخطرترين حوادث بوده است . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله با ابوبكر ، شبانه از مكّه خارج و روزْ هنگام ، درون غارى پنهان شدند . مشركان قريش نيز با نيروهاى خود در جستجوى آنها تا درِ غار آمدند . موقعيّت خوف برانگيزى بود . نگرانى و ترس ، بر ابوبكر غلبه كرده بود ؛ اما پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آرام و مطمئن بود . ايشان براى آرام كردن ابوبكر ، به اين واقعيّت اشاره كردند كه خدا همراهمان است ، پس غمگين مباش: إِذْ يَقُولُ لِصَـحِبِهِى لاَ تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا . [١] و آن گاه را به ياد آور كه او به همراه خود (ابوبكر) گفت : غمگين مباش كه خداوند با ماست .