نمازها و روزه هاى مستحبّى قرار داده شده كه هر كس در شرايط اضطرارى قرار دارد و يا جوياى تعالى بيشتر است، با استفاده از آنها مى تواند قدرت و آرامش بيشترى يابد و يا در راه تكامل به پيش رود. اين تدبير دين براى چنين موقعيّت هايى است ؛ اما كمى بينديشيم و ببينيم ما در موقعيّت هاى اضطرارى زندگى چگونه عمل مى كنيم؟ عبادت و ارتباط با خداوند متعال افزايش مى يابد يا كاهش؟! بيشتر نماز مى خوانيم و يا آن اندك واجب را هم ترك كرده و يا در انجام دادن آن ، سستى مى كنيم؟ برخى افراد به محض اين كه با مشكلى رو به رو مى شوند، ارتباطشان با خدا ضعيف تر گشته ، از حدّاقل لازم براى تداوم حيات روحى نيز كمتر مى گردد! اين در حالى است كه در چنين شرايطى ، ما به ارتباط بيشتر براى تقويت و تسكين بيشتر نيازمنديم و به همين دليل است كه نه تنها مشكل خود را برطرف نكرده ايم ، بلكه با كاهش ارتباط ، بر اندازه آن افزوده ايم و توان عادى خود را نيز تضعيف كرده ايم. كسى كه بيمار مى شود، بايد خود را تقويت كند تا توان مبارزه با بيمارى را بيابد. حال اگر كمتر از شرايط عادى ، خود را تقويت كند، طبيعى است كه نه تنها توان مبارزه با بيمارى را نمى يابد ، بلكه توان معمول خود را نيز از دست مى دهد و رو به ضعف مى گذارد. خلاصه سخن ، اين كه يكى از امور لازم براى مقابله با تنيدگى ها، تقويت توان روحى و روانى است كه نبايد از شيوه ها و راه كارهاى آن غفلت كرد.

٤. خدا با شماست!

خداوند ، مهم ترين و بزرگ ترين منبع حمايت كننده انسان است و همين امر ، به انسان ، اميد و قوّت قلب مى دهد . هنگام بروز سختى ها و گرفتارى ها ، انسان تصوّر مى كند كه از قلمرو حمايتى خداوند ، خارج شده است . ممكن است پنداشته شود كه خداوند ، انسان را در نقطه اى دورافتاده و در چنگال هزاران مشكلِ بى چاره ، رها كرده است . معمولاً تصوّرْ اين است كه خداوند ، هنگام خوشايندها ، حامى انسان است و نشانه آن ، لطف ها و نعمت هايى است كه نصيب ما كرده است . از اين رو ، هنگامى كه حادثه تلخى برايمان رخ مى دهد و دچار مشكل مى شويم ، تصوّر مى كنيم كه خدا با ما