قرآن كريم ، به صراحت از صبر و نماز ، به عنوان دو منبع مهم در كنترل استعانتى ياد كرده است : اسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَ الصَّلَوةِ إِنَّ اللَّهَ مَعَ الصَّـبِرِينَ . [٢] از صبر و نماز كمك بخواهيد كه خداوند ، با صابران است . در تفسير اين آيه ، اشاره شده كه مراد از صبر، روزه است. هر چند بحث از روزه ، فرصت مناسب خود را مى خواهد ؛ ولى به اختصار مى توان گفت كه با روزه گرفتن، توان مقاومت انسان افزايش مى يابد. انسان روزه دار ، به اختيار خود بسيارى از چيزهايى را كه براى او خوشايند است، ترك مى كند و رنج محروميت را بر خود هموار مى سازد. اين ، تمرينى است براى افزايش توان بردبارى. اضافه بر اين، توجّهات و عنايت هاى خداوند نيز نصيب انسان روزه دار مى گردد كه اين، خود بر توان مقاومت انسان مى افزايد. از سوى ديگر، نماز ، برقرارى پيوند با خداست؛ خداوندى كه هم مهربان است هم مقتدر و هم شكست ناپذير. ارتباط با چنين منبع رحمت و قدرتى، پشتوانه بسيار مهمّى به شمار مى رود كه انسان را همانند فولاد، مقاوم مى سازد. از اين روست كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله هر گاه محزون مى گشت، به نماز پناه مى برد و كمك مى گرفت. در سيره آن حضرت چنين آمده است:

.كانَ رَسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله إذا حَزَنَهُ أمرٌ فَزِعَ إلَى الصَّلاةِ . [٣]

.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اين گونه بود كه هر گاه چيزى او را محزون مى ساخت، به نماز پناه مى برد.

[١] غررالحكم، ح٣٨٨١ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٤٢٩ ؛ مستدرك الوسائل، ج١٥، ص٢٣٣.[٢] سوره بقره ، آيه ١٥٣ .[٣] سنن النبى، ص٧١.