اين جا صحبت از گناه نيست ، بحث در اين است كه برخى از مقام هاى بهشت ، جز از اين طريق ، به دست نمى آيند . روزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به شدّت بيمار شد به گونه اى كه از شدّت درد ، به خود مى پيچيد و مى ناليد . عايشه كه از اين وضع ، در شگفت شده بود ، گفت : «اگر بعضى از ما اين كار را مى كرد ، به او خرده مى گرفتى؟». پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به او فرمود:

.إنَّ الصّالِحينَ يُشَدَّدُ عَلَيهِم وإنَّهُ لا يُصيبُ مُؤمِنا نَكبَةٌ مِن شَوكَةٍ فَما فَوقَ ذلِكَ إلاّ حَطَّت بِهِ عَنهُ خَطيئَةً ورَفَعَ بِها دَرَجَةً . [٢]

.همانا بر صالحان ، سخت گرفته مى شود . به تحقيق ، رنجى به مؤمن نمى رسد ، از يك تيغ باشد تا بالاتر از آن ، مگر آن كه خطايى را از او پاك مى كند و او را درجه اى بالاتر مى برد .

روزى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در جمع عدّه اى از اصحاب خود نشسته بودند كه سؤالى را طرح كرده ، فرمود : «چه كسى دوست دارد كه همواره سالم باشد و بيمار نگردد؟» . همه گفتند : «ما اى پيامبر خدا» . آثار ناراحتى در چهره پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهآشكار شد و فرمود : «آيا دوست داريد مثل الاغ چموش ، خوش گذران باشيد؟!». گفتند : «اى پيامبر خدا ! نه» . حضرت فرمود : «آيا دوست نداريد كه از اصحاب بلا و اصحاب كفّاره دهنده باشيد؟». گفتند : «بله ، اى پيامبر خدا !». سپس حضرت چنين ادامه داد:

.فَوَاللّه ِ إنَّ اللّه َ لَيَبتَلِي المُؤمِنَ وما يَبتَليهِ إلاّ لِكَرامَتِهِ عَلَيهِ .

.به خدا سوگند ، خداوند هر آينه مؤمن را مبتلا مى سازد و مبتلا نمى كند مگر به

[١] جامع الأخبار ، ص١٣ ؛ بحار الأنوار، ج٦٧، ص٢٣٥ .[٢] مسند ابن حنبل ، ج٦ ، ص١٦٠ ؛ كنز العمّال ، ج٣، ص٣٣٠ ؛ ر. ك: المستدرك على الصحيحين ، ج١ ، ص ٤٩٦ ، ح١٢٧٨ .