رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٩٦

بندگانت به تو كفر مى ورزد و اهل معصيت مى شود ؛ ولى تو بلا را از وى برمى گردانى و دنيا را نصيب او مى كنى!

.پيامبر خدا مى فرمايد كه خداوند در ضمن پاسخ به او وأمّا عَبدِيَ المُؤمِنُ فَلَهُ سَيِّئاتٌ فَأَزوي عَنهُ الدُّنيا وأعرِضُ لَهُ ابتِلاءً حَتّى يَأتِيَني فَاُجزِيَهُ بِحَسَناتٍ . وأمّا عَبدِيَ الكافِرُ فَلَهُ حَسَناتٌ فَأَزوي عَنهُ البَلاءَ وأعرِض لَهُ الدُّنيا حَتّى يَأتِيَني فَاُجزِيَهُ بِسَيِّئاتِهِ . [١]

.و اما بنده مؤمن من ، گناهانى داشت ؛ پس دنيا را از او برگرداندم و بلا را بر او عرضه كردم ، تا نزد من آيد و او را با نيكى ها پاداش دهم . و اما بنده كافرم حسناتى داشت ؛ پس بلا را از او گرداندم و دنيا را به او عرضه كردم ، تا نزد من آيد و او را به خاطر كارهاى ناپسندش كيفر دهم .

پس گرفتارى ها نشانه خوارى و پشت كردن خدا به انسان نيست ؛ بلكه برعكس ، نشانه علاقه و محبّت خدا به انسان است . آنچه آزاردهنده است همين است كه انسان ، بلا را نشانه خوارى و اهانت بداند ؛ اما اگر به فوايد آن پى برد و بداند كه نشانه كرامت است ، نه اهانت ، آرام مى گيرد . آنچه بلاها را تحمّل ناپذير مى سازد ، همين تصوّرات حاشيه اى است والاّ اصل مصيبت ، تحمّل پذير است . معناى بلايا را دريابيد تا بدانيد كه بلا ، نشانه پشت كردن خدا به انسان نيست ؛ بلكه خدا به هر كس رو كند ، به وسيله بلاها يا گناهان ، او را پاك مى كند تا پاكيزه ، وارد بهشت و سراى آخرت شود . امام باقر عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.إنَّ اللّه َ عَزَّ وجَلَّ إذا كانَ مِن أمرِهِ أن يُكرِمَ عَبدا ولَهُ ذَنبٌ اِبتَلاهُ بِالسُّقمِ ، فَإِن لَم يَفعَل ذلِكَ لَهُ ، ابتَلاهُ بِالحاجَةِ ، فَإِن لَم يَفعَل بِهِ ذلِكَ ، شَدَّدَ عَلَيهِ المَوتَ لِيُكافِيَهُ بِذلِكَ الذَّنبِ . وإذا كانَ مِن أمرِهِ أن يُهينَ عَبدا ولَهُ عِندَهُ حَسَنَةٌ ، صَحَّحَ بَدَنَهُ ، فَإِنَ لَم يَفعَلَ بِهِ ذلِكَ وَسَّعَ عَلَيهِ في رِزقِهِ ، فَإِن هُوَ لَم يَفعَل ذلِكَ بِهِ ، هَوَّنَ عَلَيهِ