رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٨٩

پرهيزگارى اش را به آن الهام كرد . ديو شدن يا فرشته شدن انسان ، به اين است كه چگونه خود را بسازد: قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّـلـهَا * وَ قَدْ خَابَ مَن دَسَّـلـهَا . [١] كه هر كس آن را پاك گردانيد، قطعاً رستگار شد * و هر كه آلوده اش ساخت، قطعاً درباخت. و آنچه زمينه اين مهم را فراهم مى آورد ، موقعيّت هاى تلخ و شيرينى است كه بشر را به واكنش مى كشانند . به همين جهت ، قرآن كريم مى فرمايد: لَقَدْ خَلَقْنَا الاْءِنسَـنَ فِى كَبَدٍ . [٢] همانا انسان را در رنج و سختى آفريديم. شهيد مطهّرى در اين باره مى فرمايد: اين خصوصيت ، مربوط به موجودات زنده ، بالأخص انسان است كه سختى ها و گرفتارى ها مقدّمه كمال ها و پيشرفت هاست . ضربه ها، جمادات را نابود مى سازد و از قدرت آنان مى كاهد ؛ ولى موجودات زنده را تحريك مى كند و نيرومند مى سازد . «بس زيادت ها كه اندر نقص هاست» . مصيبت ها و شدائد ، براى تكامل بشر ضرورت دارند . اگر محنت ها و رنج ها نباشند ، بشر تباه مى گردد ... آدمى بايد مشقّت ها تحمّل كند و سختى ها بكشد ، تا هستى لايق خود را بيابد . تضاد و كشمكش ، شلاّق تكامل است . موجودات زنده ، با اين شلاّق ، راه خود را به سوى كمال مى پيمايند . [٣] همه سخن در اين آيه شريف ، نهفته است: الَّذِى خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَيَوةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً . [٤] [خدا] كسى است كه مرگ و زندگى را آفريد تا شما را بيازمايد كه كدام يك ، نيكوكارتر است .