اِسناد (نسبت) دادن يعنى تعيين اين كه منشأ امور ، چه كسى است و چه كسى هدايت و برنامه ريزى كارها را در دست دارد. براى انسان ، خيلى مهم است كه بداند آنچه مى بيند، از چه منبعى صادر شده و به چه كسى منسوب است. اين كه چه كسى مورد اسناد است، نقش زيادى در كاهش يا افزايش فشارهاى روانى دارد. براى انسان ، خيلى مهم نيست كه چه اتفاق افتاده ؛ مهم تر از آن ، اين است كه بداند چه كسى اين كار را انجام داده است. اگر كار واحدى از دو نفر ـ كه از جهت ارزش، براى انسان متفاوت اند ـ ، سر بزند، واكنش ها يكسان نخواهد بود. ممكن است در برابر فرد كم ارزش يا بى ارزش ، برآشفته شويم، اما در برابر فرد دوم ، واكنشى نشان ندهيم ؛ بلكه شايد خرسند هم بشويم. اگر منشأ فعل، كسى باشد كه انسان به او اعتماد و اطمينان دارد، در برابر اقدامات او واكنش مثبت نشان خواهد داد. اين ، نشانگر نقش اِسناد در حوادث است .

حادثه ها غيرمنتظره و تصادفى نيستند

بر همين اساس ، يكى از چيزهايى كه بر تلخى حوادث مى افزايد ، تصادفى پنداشتن و خارج از برنامه دانستن آنهاست . معمولاً هنگامى كه حادثه ناخوشايندى رخ مى دهد ، آن را تصادفى و خارج از قاعده مى دانيم و معتقديم نبايد چنين اتفاقى مى افتاد ؛ اما اگر