رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٦٧

پاسخ وى ، به خط مبارك خودشان نوشتند :

.إنَّ أنفُسَنا وأموالَنا مِن مَواهِبِ اللّه ِ الهَنيئَةِ وعَواريهِ المُستَودَعَةِ ، يُمَتِّعُ بِما مَتَّعَ مِنها في سُرورٍ وغِبطَةٍ ويَأخُذُ ما أخَذَ مِنها في أجرٍ وحِسبَةٍ . [١]

.همانا جان ها و اموال ما از هديه هاى گواراى الهى و امانت هاى به وديعه گذاشته اوست . ما را از آن، در موقعيّت سرور و غبطه آورى بهره مند مى گرداند و آنچه را مى گيرد ، با اجر و پاداش مى گيرد .

اين كلام حضرت ، بيانگر يك واقعيّت است : امانت بودن آنچه ما داريم و باور حتمى به اين واقعيّت . پس از بيان اين واقعيّت مى فرمايد:

.فَمنَ غَلَبَ جَزَعُهُ عَلى صَبرِهِ ، حُبِطَ أجرُهُ ونَعوذُ بِاللّه ِ مِن ذلِكَ . [٢]

.پس كسى كه بى تابى اش بر بردبارى اش چيره شود ، اجر او ساقط مى گردد و ما از اين ، به خدا پناه مى بريم .

در اين قسمت ، حضرت به واكنش ما نسبت به فقدان مال پرداخته و بيان مى دارد كه بى تابى كردن ، مايه خسران است ، نه از دست دادن مال ؛ چون مصيبت ، آن است كه انسان از پاداشِ فقدان ، محروم گردد. [٣] نكته مهم ديگرى كه در كلام حضرت مى توان يافت، اين است كه امانتدار بودن انسان ، فقط نسبت به مال مصطلح نيست ، هر آنچه منتسب به انسان است ، در اين دايره قرار مى گيرد ، چه مال باشد ، چه جان باشد ، و چه فرزند و عيال باشد . كسانى كه فرزندى را هم از دست مى دهند ، در حقيقت ، امانت خدا را پس داده اند. كسى از اصحاب پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهفرزند خود را از دست داد و بسيار بى تاب شد . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نامه تسليتى براى وى فرستادند كه در بخشى از آن آمده است:

.فَقَد بَلَغَني جَزَعُكَ عَلى وَلَدِكَ الَّذي قَضَى اللّه ُ عَلَيهِ وإنَّما كانَ ابنُكَ مِن مَواهِبِ اللّه ِ الهَنيئَةِ وعَواريهِ المُستَودَعَةِ عِندَكَ ، فَمَتَّعَكَ اللّه ُ بِهِ إلى أجَلٍ وقَبَضَهُ لِوَقتٍ