رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ٢٤٣
خود فرمود:
.لا تَتَمَنَّوُا المُستَحيلَ .
.چيزهاى محال را آرزو نكنيد.
اصحاب با تعجب پرسيدند: «چه كسى محال را آرزو مى كند؟» . حضرت با صراحت فرمود:
.أنتُم ، ألَستُم تَمَنَّونَ الرّاحَةَ فِي الدُّنيا ؟
.شما، آيا آرزوى آسودگى [مطلق] در دنيا نداريد؟
اصحاب گفتند : آرى. آن گاه حضرت فرمود:
.الرّاحَةُ لِلمُؤمِنِ فِي الدُّنيا مُستَحيلَةٌ . [١]
.آسودگى [ مطلق] در دنيا براى مؤمن ، محال است.
اگر انسان بداند دنيا جاى راحتى نيست ، راحتْ زندگى مى كند و از ناملايمات ، به تنگ نمى آيد . از اين رو ، بخش مهمى از متون دينى به آشنا كردن مردم با اين واقعيت ، اختصاص دارد .
٢ . سختى ها اجتناب ناپذيرند
اين كه چه تصوّرى از دنيا و سختى هاى آن داشته باشيم ، نقش بسيار مهمّى در مقابله با سختى ها دارد . زمانى انسان از وقوع سختى ها و ناملايمات ، به شدّت دچار تنيدگى و نارضايتى مى گردد كه انتظارش برآورده نشود و آنچه اتّفاق افتاده ، خلاف توقّع او بوده باشد . ما از يك ليوان چاى داغ ، توقّع يك نوشيدنى خنك و گوارا را نداريم و لذا از داغ بودن آن ، نالان و ناراحت نمى شويم ؛ بلكه اگر آن را سرد بيابيم ، معترض مى شويم ؛ چون انتظارى كه از چاى داريم ، برآورده نشده است . همين مسئله در مورد يك ليوان شربت خنك نيز صدق مى كند . ملاك ، اين نيست كه هيچ چيز نبايد سرد باشد ، بلكه بايد دانست كه سردى و خنكى از چه چيزى انتظار
[١] بحار الأنوار، ج٧٨، ص١٩٥، ح٥٢.