و هر كس از ياد من روى گرداند ، زندگى سختى خواهد داشت . خداوند ، بهترين مونس و همدم انسان است . با او انسان ، احساس آرامش مى كند . زندگى با خدا زندگى لذّت بخش و شادى آفرينى است . قرآن كريم مى فرمايد: أَلاَ بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَـلـءِنُّ الْقُلُوبُ . [١] آگاه باشيد كه با ذكر خدا دل ها آرام مى گيرد . ياد خداوند ، سينه ها را جلا مى دهد و به قلب ها آرامش مى بخشد . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.ذِكرُ اللّه ِ جِلاءُ الصُّدورِ وطُمأنينَةُ القُلوبِ . [٢]

.ياد خدا مايه جلاى سينه ها و آرامش دل هاست .

كسانى كه در پى زندگى لذّت بخش هستند نبايد از ارتباط با خدا غافل شوند . نماز ، يكى از جلوه هاى ذكر خداست. [٣] از زندگى بدون نماز و دعا و مناجات نبايد انتظار يك آرامش واقعى و پايدار داشت . به واقعيت ها بايد توجّه كرد . انسان ، موجودى است الهى كه روح خداوند را با خود دارد و روح ، اساس حيات انسانى است . اين روح جدا افتاده ، نياز به ارتباط با منبع خود دارد ؛ بدون اين ارتباط ، افسرده و پژمرده مى گردد . اين ، واقعيتى است انكارناپذير كه بى توجّهى به آن ، هيچ چيز را تغيير نمى دهد . ارتباط با خداوند ، شرينى زندگى است و كسى كه شيرينى ياد خدا را بچشد ، از او روى گردان نمى شود . امام سجاد عليه السلام در مناجات نهم از مناجات پانزده گانه خود مى فرمايد :

.مَن ذَا الَّذي ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ فَرامَ مِنكَ بَدَلاً ، ومَن ذَا الَّذي آنَسَ بِقُربِكَ فَابتَغى عَنكَ حِوَلاً. [٤]

[١] مثنوى معنوى ، دفتر اوّل، بيت ١ ـ ٤ .[٢] سوره حجر ، آيه ٢٩ .[٣] سوره طه ، آيه ١٢٤ .[٤] سوره رعد ، آيه ٢٨ .[٥] غرر الحكم ، ح٣٦٣٩ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ص٢٥٦ .[٦] « أَقِمِ الصَّلَوةَ لِذِكْرِى ؛ نماز را به خاطر ياد من ، بپا دار» (سوره طه، آيه ١٤) . [٧] بحار الأنوار، ج٩٤، ص١٤٨ .