رضايت از زندگي - پسنديده، عباس - الصفحة ١٩٠

لذّت بى تو بودن

همان گونه كه گفتيم، رابطه با هر كسى لذّت بخش نيست . شرط اساسى لذّت بخش بودن يك ارتباط، هماهنگى روحى طرفين است . اگر اين هماهنگى ، وجود نداشته باشد ، رابطه ميان افراد ، لذّت بخش نبوده ، بلكه مايه رنج و عذاب خواهد شد و بر مشكلات روحى و روانى انسان مى افزايد . از اين رو ، نه تنها توسعه رابطه با چنين افرادى ، ثمربخش نخواهد بود ، بلكه بايد با آنان قطع رابطه كرد و يا ارتباط را به حداقل رساند . آن بخش از آموزه هاى دين كه توصيه به دورى از مردم مى كند ، مربوط به چنين روابطى است . امام على عليه السلام مى فرمايد:

.طَلَبتُ الرّاحَةَ فَما وَجَدتُ إلاّ بِتَركِ مُخالَطَةِ النّاسِ إلاّ لِقِوامِ عَيشِ الدُّنيَا ، اترُكُوا الدُّنيا ومُخالَطَةَ النّاسِ تَستَريحوا فِي الدّارَينِ وتَأمَنوا مِنَ العَذابِ . [١]

.آسودگى را جستجو كردم و آن را نيافتم مگر در ترك ارتباط با مردم ، جز براى برقرار ماندن زندگى دنيا . دنيا و ارتباط با مردم را ترك كنيد تا در دو جهان ، آسوده باشيد و از عذاب الهى ، ايمن گرديد .

در شرايطى كه همه مردم، اهل دنيا شده باشند و انسان هاى صالح و امين و با ايمان ، همچون درّ گران بها كم ياب يا ناياب باشند ، بهترين روش براى ايمنى از شرّ صالحان ، به حداقل رساندن ارتباط هاى ناسالم اجتماعى است . از اين طريق ، انسان از شرّ اشرار ، راحت مى گردد و اين ، خود كمك بزرگى به آرامش زندگى بوده ، از به خطر افتادن آن ، جلوگيرى مى كند . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.قِلَّةُ الخُلطَةِ تَصونُ الدّينَ وتُريحُ مِن مُقارَبَةِ الأَشرارِ . [٢]

.كمى ارتباط ، مايه صيانت از دين است و انسان را از نزديكى با اشرار ، راحت مى سازد .

اين جاست كه تنهايى ، مايه راحتى و آسايش دينداران مى گردد . امام على عليه السلام