صِرف مجاورت و ارتباط بدون صميميت ، مايه خرسندى و خشنودى انسان نمى گردد . آنچه به يك ارتباط، معنا مى دهد و آن را لذّت بخش مى سازد ، ارتباط روح ها و جان هاست و اين ارتباط، هنگامى به وجود مى آيد كه روح ها، هم افق و هم فكر باشند. وقتى از امام كاظم عليه السلام درباره آن چه مايه برترى زندگى دنيا است پرسيدند ، حضرت در پاسخ فرمود : «وسيع بودن خانه و فراوان بودن دوستان». [١] آنچه معاشرت با دوستان را لذّت بخش مى سازد ، مونس بودن و همدم بودن است . اُنس ، نياز اساسى انسان است و اين ، چيزى است كه مى تواند در ارتباط دوستى، تجلّى پيدا كند . امام صادق عليه السلام از پنج چيز به عنوان عوامل آسايش روانى و لذّت بخش زندگى ياد مى كند كه چهارمين آن «مونس موافق» است . از ايشان پرسيدند : مونس موافق چيست؟ حضرت در پاسخ فرمود : «همسر صالح ، فرزند صالح و همنشين صالح». [٢] اگر دوستان خوبى داريد، قدر آنان را بدانيد، رابطه با آنان را مستحكم كنيد ، از بودن با آنها لذّت ببريد ، به وجودشان افتخار كنيد، خدا را شكر كنيد و بدانيد كه اگر آنان نبودند ، زندگى بر شما سخت تر مى شد . و اگر از اين نعمت ، محروم هستيد يا به اندازه كافى ، دوست صالح نداريد ، در توسعه آن بكوشيد و مطمئن باشيد كه بدين وسيله ، بخشى از ناراحتى ها و نارضايتى هاى شما برطرف مى شود . علت برخى ناراحتى ها محروميت از مال و جاه نيست ؛ نداشتن دوستان صالح و شايسته اى است كه همنشينى با آنها به انسان ، نشاط و آرامش مى دهد . با برقرارى ارتباط و يا توسعه آن مى توانيد بار غم و اندوه خود را كم كنيد و راحت تر زندگى كنيد . دوستان شما ثروت هايى هستند كه مى توانند احساس خوش بختى را به شما برگردانند.

[١] الكافى ، ج٦ ، ص٥٢٦ ؛ المحاسن ، ج٢ ، ص٦١١ ؛ مكارم الأخلاق ، ص١٢٥ .[٢] الخصال ، ج١، ص٢٨٤ ؛ مكارم الأخلاق ، ص١٩٩ ؛ ر . ك : الأمالى ، صدوق ، ص٢٩١ ؛ المحاسن ، ج١ ، ص٩ .