.لَعَلَّكَ تَرى أنَّ القَومَ لَم يَكونوا يَنامونَ . . . لابُدَّ لِهذَا البَدَنِ أن تُريحَهُ حَتّى يَخرُجَ نَفسُهُ ، فَإِذا خَرَجَ النَّفسُ استَراحَ البَدَنُ ورَجَعَتِ الرّوحُ فيهِ وفيهِ قُوَّةٌ عَلَى العَمَلِ . [١]

.شايد تو مى پندارى كه اين گروه ، اهل خوابيدن نبودند؟ ... لازم است بدن را [به وسيله خوابيدن ]آسوده سازى تا روح ، از آن خارج شود . هنگامى كه روح از بدن خارج شود ، بدن ، استراحت مى كند و روح ، در حالى برمى گردد كه بدن ، قدرت كار كردن دارد .

بنا بر اين ، يكى از عوامل آسايش زندگى ، «خواب» است. [٢] خوابيدن به اندازه و به موقع ، نقش مهمّى در رضايت از زندگى دارد . نبايد خواب و استراحت ـ خصوصا هنگام شب ـ را بى اهميت دانست . زندگى امروز ، خواب و استراحت ما را دچار اختلال كرده است . كم خوابى ، بدخوابى ، سر و صدا و ... از عواملى است كه موجب اختلال در خواب مى شود . با تنظيم خواب مى توان از زندگى ، بهتر استفاده كرد و لذّت بيشترى از آن برد و بدين سان ، از زندگى ، احساس رضايت بيشترى داشت و شادتر زيست .

٤ . شوخ طبعى

يكى از زمينه هاى شادكامى، خنده و شوخى است. مزاح و شوخى، فشار روانى انسان را مى كاهد و فضاى روان را صفا و نشاط مى بخشد. كسانى كه گرفته و عبوس اند، روحى خسته و آزرده خواهند داشت. با كمى شوخ طبعى و خنده مى توان نشاط و شادكامى را براى انسان به ارمغان آورد.

.امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد: لابَأسَ بِالمُفاكَهَةِ يروحُ بِهَا الإِنسانُ عَن نَفسِهِ ويَخرُجُ عَن حَدِّ العَبوسِ . [٣]

[١] كتاب من لا يحضره الفقيه ، ج١ ، ص٤٨١ ، ح١٣٩١ ؛ علل الشرايع ، ج٢، ص٣٦٥ ، ح٤ .[٢] امام صادق عليه السلام : «النوم راحة للجسد ؛ خواب ، مايه آسودگى تن است» (كتاب من لا يحضره الفقيه ، ج٤ ، ص٤٠٢ ؛ الأمالى ، صدوق ، ص ٤٤١).[٣] شرح نهج البلاغة، ابن ابى الحديد، ج٢٠، ص٣٣٩، ح٨٨٦ .