.امام صادق عليه السلام به مفضل بن عمر مى فرمايد: اى مفضل! در طلوع و غروب آفتاب ، به خاطر پديد آمدن و چرخش شب و روز ، انديشه كن . اگر طلوع خورشيد نبود ، كار جهانْ يكسره درهم مى شد و مردم ، قادر به زندگى و رسيدن به امور خود نبودند . دنيا تاريكستانى به زيان آنان بود و بدون نور ، زندگى ، گوارا نبود و از آن لذّت نمى بردند . نياز به طلوع خورشيد پيداست و به شرح بيش از اين ، نيازى نيست ؛ ولى در راز غروب خورشيد ، انديشه كن ! اگر غروب نبود ، مردم ، آرامش و قرار نداشتند ، حال آن كه اينان بيش از هر چيز ، به آرامش و استراحت جسم و جان و حواس و مهلت يافتن هاضمه براى هضم غذا و رساندن غذا به تمام اعضا نيازمندند . [١]

امام زين العابدين عليه السلام نيز در بيان آثار آرام بخشى شب و خواب ، و نقش آن در لذّت بردن از زندگى مى فرمايد:

.فَخَلَقَ لَهُمُ اللَّيلَ لِيَسكُنوا فيهِ مِن حَرَكاتِ التَّعَبِ ونَهَضاتِ النَّصَبِ وجَعَلَهُ لِباسا لِيَلبَسوا مِن راحَتِهِ ومَنامِهِ فَيَكونَ ذلِكَ لَهُم جَماما وقُوَّةً ولِيَنالوا بِهِ لَذَّةً وشَهوَةً . [٢]

.پس شب را براى آنان آفريد تا در آن از حركت هاى رنج آور و جنب و جوش هاى كار ، آرامش يابند و آسايش و خواب آن را لباسى قرار داد كه بپوشند تا براى شان مايه آسودگى و نيرومندى گردد و به لذّت و شهوت ، دست يابند .

حضرت ، شب و خواب را مايه آسايش روانى و نيرومندى جسمانى [٣] قرار داده و همين ، نقش مؤثّرى در لذّت و رضايت از زندگى دارد . امام باقر عليه السلام درباره انسان هاى شب زنده دار و اهل عبادت مى فرمايد :

[١] توحيد المفضل، ص١٢٨ ؛ بحار الأنوار ، ج٥٨ ، ص١٧٥ .[٢] الصحيفة السجادية ، ص٣٩ ؛ مصباح المتهجّد ، ص٢٤٥ ، ح٣٦١ ؛ بحار الأنوار، ج٥٨، ص١٩٩ .[٣] در الفقه المنسوب إلى الإمام الرضا عليه السلام چنين روايت شده است : «إذا نعست فنم فان ذلك مصحة للبدن ؛ هر گاه چُرت به سراغ تو آمد ، بخواب كه مايه سلامتى بدن است» (فقه الرضا ، ص٣٤٠ ؛ بحار الأنوار ، ج ٦٢ ، ص٢٦١ ، ح٥) .