امام صادق عليه السلام مى فرمايد: لذّت زندگى هنگامى قابل درك است كه انسان از نعمت سلامت ، برخوردار باشد. [٢] تن بيمار ، زندگى را براى انسانْ تلخ مى كند . اگر سلامت، وجود نداشته باشد ، ثروتمندترين افراد نيز از زندگى خود لذّت نمى برند . لذّت سلامت، از هر لذّتى برتر است . همه لذّت ها هنگامى درك مى شوند كه انسان ، سالم باشد . صِرف برخوردار بودن از بالاترين مقام ، بهترين غذا ، شيك ترين پوشاك ، باشكوه ترين خانه ، جديدترين ماشين ، بهترين خانواده و ... لذّت آور نيست ؛ لذّت بايد احساس شود و اين ، هنگامى رخ مى دهد كه تن انسان ، سالم باشد . تن بيمار از درك لذّت و زيبايى ، ناتوان است . امام على عليه السلام مى فرمايد:

.لا خَيرَ فِي الحَياةِ إلاّ مَعَ الصِّحَّةِ . [٣]

.هيچ خيرى در زندگى نيست ، مگر با سلامت .

لذّت زندگى هنگامى احساس مى شود كه انسان از عافيت و تن درستى برخوردار باشد . امام على عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

.بِالعافِيَةِ توجَدُ لَذَّةُ الحَياةِ . [٤]

.به وسيله عافيت ، لذّت زندگى درك مى شود .

اگر همه امكانات ، فراهم باشد ، ولى سلامت وجود نداشته باشد ، لذّت انسان ،

[١] الصحيفة السجادية ، دعاى ٢٣ .[٢] «خمس من لم تكن له فيه لم يتهن بالعيش : الصحة والامن والغنى والقناعة والانيس الموافق ؛ پنج چيز است كه اگر كسى نداشته باشد ، از زندگى لذّت نمى برد : سلامتى ، امنيت ، بى نيازى ، قناعت و مونس همراه» (الأمالى ، صدوق ، ص٢٩١ ؛ المحاسن، ج١، ص٩) .[٣] كتاب من لايحضره الفقيه، ج٤، ص٣٦٨ ؛ الإختصاص ، ص٢٤٤ .[٤] غرر الحكم ، ح١١١٥٥ ؛ عيون الحكم والمواعظ، ١٨٨ .