اجاره نشينى و خانه به دوشى ، از نمونه هاى اين عامل است . مسئله ثابت نبودن محل هاى سكونت نيز از همين قبيل است . برخى به دلايلى به طور مكرّر ، محل سكونت آنان تغيير مى كند . تافلر در كتاب «شوك آينده» از چيزى به نام «مرگ تداوم» ياد مى كند و مى گويد : زندگى امروز ، زندگى ناپايدارى است و انسان ها پيوسته جابه جا مى شوند . وى در فصل پنجم كتابش تحت عنوان «خانه بدوشان جديد» مى نويسد : هرگز در طول تاريخ ، فاصله ها و مسافت ها تا به اين اندازه ، بى اهمّيت نبوده اند ... در تمام جوامعى كه سطح تكنولوژى (فنّاورى) آنها بالاست و بويژه در جوامعى كه من ، آنها را «مردم آينده» ناميده ام، نقل مكان و مسافرت و اسكان مجدّد خانواده ها به شكل طبيعت ثانوى درآمده است . چنانچه بخواهيم اين امر را مجسّم كنيم ، مى توانيم بگوييم كه همان طور كه كلينكس و قوطى آب جو را پس از مصرف به دور مى افكنيم ، مكان ها را نيز پس از استفاده به دور مى اندازيم . ما اكنون شاهد سقوط تاريخى و بى ارزش شدن اهميت مكان ها در زندگى بشر هستيم . ما اكنون نژاد جديدى از خانه به دوشان را مى پرورانيم و نادرند كسانى كه گستردگى و اهميت مهاجرت ها را دريابند . [١] ناپايدار بودن محل سكونت ، آسيب هاى روانى فراوانى را به همراه دارد . تا زندگى آنان آرام مى گيرد ، بايد به فكر تغيير مكان و يافتن مكان جديد باشند و با هر تغيير مكان ، رشته هاى ارتباط با همسايه ها از هم گسيخته مى شود و يا از اساس ، ارتباط قوى و مستحكمى برقرار نمى شود و اين ، به امنيت روانى افراد ، ضربه مى زند . بررسى آثار و پيامدهاى مكرّر تغيير مكان ، بحث ديگرى را مى طلبد و در اين جا نكته مهم اين است كه پديده ياشده ، موجب افزايش تنيدگى ها و كاهش آسايش زندگى ها مى گردد و بدين سان ، ميزان رضايت از زندگى را كاهش مى دهد . امام صادق عليه السلام در اين باره مى فرمايد:

[١] شوك آينده ، ص٧٥ .