يكى از شاخصه هاى زندگى موفق ، «شكرگزارى» است ؛ چون معلوم مى شود در آن زندگى ، نعمت ها و خوبى ها ناشناخته نيستند و به آنها توجّه مى شود و راه شكر و سپاس گزارى ، استفاده از همين مقايسه نزولى است . مقايسه نزولى را به كار ببنديد تا آنچه را داريد ، بيابيد و از آن خرسند گرديد و شكر آن را به جاى آوريد . گاهى نعمت هاى فراوانى در درون زندگى ما و در كنار ما هستند ، ولى ما احساس بدبختى مى كنيم ؛ چون از وجود آنها خبر نداريم . بياييد اين نعمت هاى ناپيدا را بيابيم.

٢ . افزونى نعمت

انسان ، خواستار افزايش بهره مندى است و تمايل دارد كه زندگى خود را توسعه دهد . در اين راه ، يكى از اولين كارهايى كه صورت مى گيرد ، نارضايتى از وضع موجود و ناسپاسى نسبت به آن است . در همين مواقع است كه مقايسه صعودى به كار گرفته مى شود . معمولاً كسانى كه به فكر توسعه زندگى و افزايش بهره مندى خود مى افتند ، از سويى به زندگى هاى بهتر و بالاتر نگاه مى كنند و با مقايسه زندگى خود با آنان، دچار نارضايتى و ناسپاسى مى شوند و از سوى ديگر ، راه كار طمع و بخل را براى رسيدن به خواسته خود برمى گزينند. سؤال اين است كه قانون افزايش نعمت چيست؟ آيا راه انتخاب شده ، به همان جا كه مى خواهيم ختم مى شود؟ و يا اين كه راه افزايش بهره مندى ، چيز ديگرى است؟ كتاب «قانون زندگى» ، راه افزايش نعمت را سپاس گزارى از نعمت هاى موجود مى داند. خداوند متعال در قرآن كريم مى فرمايد: لَـلـءِن شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ وَلَـلـءِن كَفَرْتُمْ إِنَّ عَذَابِى لَشَدِيدٌ . [١]

[١] سوره ابراهيم، آيه ٧.