بنابراين ، مقايسه صعودى ، منجر به حزن و اندوه مى شود و اين حزن ، ممكن است شديد و طولانى باشد . در چنين صورتى نمى توان انتظار داشت كه انسان از زندگى خود راضى باشد و از آن لذّت ببرد .

٣ . حسرت

پيامد ديگر مقايسه صعودى ، «حسرت» است . كسى كه مقايسه صعودى كرده باشد ، فهرست بلندى از نداشته ها را براى خود تهيه مى كند و به خاطر آنچه ندارد ، پيوسته افسوس مى خورد و كسى كه پيوسته چنين باشد ، همانند كسى است كه مى خواهد جان دهد . روزى جبرئيل بر پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نازل شد و گفت : اى پيامبر خدا ، خداوند متعال بر تو سلام مى فرستد و مى گويد : بخوان : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَـنِ الرَّحِيمِ . «وَ لاَ تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِى أَزْوَ جًا مِّنْهُمْ» ... [٢] به نام خداوند بخشايشگر مهربان . و چشمان خود را مدوز به آنچه گروه هايى از آنان را از آن بهره مند ساختيم . پس از نزول اين آيه شريف ، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به كسى گفتند اين پيام را به گوش مردم برساند كه :

.مَن لَم يَتَأَدَّب بِأَدَبِ اللّه ِ تَقَطَّعَت نَفسُهُ عَلَى الدُّنيا حَسَراتٍ . [٣]

[١] الكافى، ج٢، ص٣١٥ ؛ تفسير القمى، ج١، ص٣٨١ .[٢] سوره طه ، آيه ١٣١ .[٣] بحار الأنوار ، ج٧١ ، ص٣٤٨ ؛ فقه الرضا، ص٣٦٤ .