از آنان يارى مى‌خواست.
ايستادگى قريش در برابر مسلمانان فزونى يافت. از اين رو رسول خدا (ص) در سال پنجم بعثت به گروهى از مسلمانان مستضعف و شمارى از ياران خويش پيشنهاد كرد به حبشه مهاجرت كنند.
قريش كه شاهد گسترش اسلام بودند، همداستان شدند و مسلمانان و كسانى را كه به دين آنها راضى بودند يا نسبت به آنان تمايلى داشتند يا كسى از آنان را حمايت مى‌كردند، يك حزب واحد تلقى نموده پيمانى را عليه آنها به امضا رسانيدند. براساس اين پيمان نه به آنها چيزى مى‌فروختند و نه از آنها چيزى مى‌خريدند، نه به آنها زن مى‌دادند و نه از آنها زن مى‌گرفتند. اين پيمان را در لوحى نوشته براى تأكيد مفادش درون كعبه آويختند. رسول خدا (ص) و ياران آن حضرت ناگزيز به شعب بنى‌هاشم «١» پناه بردند و فرزندان مطلّب از مؤمن و كافر، بجز ابو لهب كه پشتيبان قريش بود، به آنان پيوستند.
محاصره مسلمانان شدت يافت، خوراك و پوشاك در ميانشان كمياب گشت و نهايت فشار بر آنان وارد آمد. با وجود اين، از خصومت قريش در تهاجم به اسلام و مسلمانان و تحريك اعراب عليه آنان كاسته نشد.
مسلمانان براى مدّت سه سال تحمل اين محنت و رنج را بر خود هموار ساختند تا آن كه ضمير برخى از قريشيان بيدار شد و در نتيجه متن پيمان تحريم را نقض كردند. «٢» نخستين پيمان عقبه:
سويد بن صامت اوسى «٣» براى گذراندن حج به مكه آمد.
رسول خدا (ص) به او برخورد و به اسلام دعوتش فرمود. سويد آن را نيك تلقى كرد و در بازگشت به مدينه آنچه را شنيده بود براى مردم خود باز گفت. ولى او در واقعه‌