مانند پوست، پشم و عطر را، كه از هند مى‌آوردند، به آنجا صادر مى‌كردند.
راه مكه- شام مهم‌ترين راه تجارى قريش بود. زيرا از سويى تجارت شام پراهميت بود و از سوى ديگر اين تنها راه خشكى بود كه با شتر، (كشتى صحرا) به آسانى پيموده مى‌شد.
مسدود شدن راه مكه- شام بر زندگى اقتصادى قريش تأثير ناگوارى بجا نهاد. از اين رو براى جلوگيرى از مرگ حتمى بازرگانى خود، درصدد برآمدند از راه طولانى مكه- نجد- عراق- شام استفاده كنند. ولى مسلمانان آنها را از راه جديد نيز محروم ساختند.
تحميل محاصره اقتصادى بر قريش، دو راه را در پيش روى آنها گذاشت: تلاش براى از ميان بردن مسلمانان و گشودن راه بسته شده؛ و يا تسليم شدن، پيش از نابودى بر اثر گرسنگى.
هدف مسلمانان از جنگهايى كه پس از بدر عليه بنى سُليم، غطفان، بنى ثعلبه، بنى محارب و نيز كاروان قريش برپا ساختند، محروم ساختن اين قبايل از تعرض به مسلمانان و تسلط يافتن بر راههاى مكه- شام و مكه- نجد- عراق بود. غرض آنها گرفتن غنيمت نبود، زيرا كسانى كه به دنبال غارت هستند، از ترس اينكه مبادا غنايم را از دست بدهند، بسرعت به پايگاههاى خود باز مى‌گردند و هيچ‌گاه مانند مسلمانان روزها و بلكه ماهها در قلمرو دشمنان خود نمى‌ماندند.
مسلمانان بار نخست سه شب و بار دوم دو ماه در سرزمين بنى سليم ماندند. يك ماه تمام نيز در سرزمين بنى ثعلبه و بنى محارب ماندند. آيا كسى كه از دشمن بترسد و يا دنبال تاراج و غارت باشد، اين همه درنگ مى‌كند؟! نخستين هدف تحميل محاصره اقتصادى بر قريش، تأثير گذارى مادى و معنوى بر آنان بود تا شايد نسبت به موضع خود در برابر مسلمانان تجديد نظر كنند. جنگهايى هم كه رسول خدا (ص) در اين مدت عليه قبايل به پا كرد، جز به منظور رهايى از تهديد آنها و نيز تأمين هدف محاصره اقتصادى نبود.
جنگهاى اين دوره، به تعبير نظاميان امروزى، جنگ سرد بود و براى پاكسازى «پايگاه امن» و حصول پيروزى چاره‌اى جز اين نبود.