بروند من به راه انصار مى‌روم، چنانچه هجرت نبود من نيز مردى از انصار بودم! خداوندا! انصار و فرزندان و نوادگانشان را بيامرز.
مردم با شنيدن اين سخنان چنان گريستند كه محاسنشان از گريه تر شد گفتند:
«رضايت مى‌دهيم كه سهم و بهره ما رسول خدا (ص) باشد»؛ آنگاه پراكنده شدند.
من بسيار مشتاق بودم كه همه اين روايت را نقل كنم، تا حكمت تقسيم غنايم تنها ميان دلجويى شده‌گان از سوى رسول خدا (ص) آشكار گردد و شيوه‌هاى جالبى كه آن حضرت براى حل پيش‌آمدها در پيش مى‌گرفت روشن شود و معلوم گردد كه با همين راه‌حلهاى حكيمانه و اسلوبهاى قانع كننده بود كه مشكلات را از سر مى‌گذراند.
كلام آن حضرت از دل برمى‌آمد، از اين رو دلنشين بود و به آن حضرت (ص) بيان كامل عطا شده بود.
دوم اينكه شيوه گردآورى غنايم از دست مردم و تسلط پيامبر (ص) بر آنها و نهادن در يك مكان، نمونه ارزشمندى براى چگونگى گردآورى غنايم و جلوگيرى از پراكنده شدن غيرموجه آنها به دست اين و آن است.
آن حضرت غنايم را در محل جِعرّانه ميان مكه و مدينه، دور از منطقه خطر گردآورد و بر آنها نگهبان گماشت و مسلمانان آنچه را به دست آورده بودند، حتى نخ و سوزن را به مسؤول گردآورى غنايم تحويل دادند.
يكى از مردان انصار با گلوله‌اى از نخ مويين آمد و گفت: «اى رسول خد ٩، من اين گلوله نخ را برداشته‌ام تا جهاز شترم را با آن تعمير كنم.» رسول خدا (ص) فرمود: «آنچه سهم من‌است ازآن تو.» مرد انصارى آن را به انبار غنايم بازگرداند. عقيل بن ابى طالب نيز سوزنى را كه همراه داشت به جايش بازگرداند.
داشتن اشراف كامل برگردآورى غنايم ضرورت جدى دارد. آموزشهاى نظامى جديد تأكيد دارد كه براى جلوگيرى از تلف شدن غنايم به دست سربازان بايد آنها را جمع كرد. اما دقت و امانتى كه سربازان اسلام چهارده قرن پيش براى گردآورى غنايم به خرج دادند، در هيچ دوره و روزگار ديگرى ديده نشده است.