آشكار داشتند و روحيه معنوى شان بسيار پايين بود.
نيروهاى طرفين:
مسلمانان:
دوازده هزار نفر سوار و پياده به فرماندهى رسول خدا (ص) دو هزار از مكّيان و ده‌هزار از مسلمانانى كه در فتح مكه شركت كرده بودند.
مشركان:
قبيله هوازن (بجز عَقيل، بُشر و بنى كلاب بن ربيعه و ديگر برادرانشان) و بيشتر قبيله ثقيف به فرماندهى مالك بن عوف نصرى از هوازن.
اهداف طرفين:
مٌسلمانان: تهاجم و سركوب قبايل بسيج شده ثقيف و هوازن، پيش از يافتن خطر آنان فزونى و در معرض تهديد قرار گرفتن مكه.
مشركان: نابودسازى مسلمانان و در دست گرفتن ابتكار عمل.
پيش از نبرد:
مسلمانان:
پس از دريافت گزارش مربوط به بسيج نيروهاى هوازن و ثقيف براى تهاجم به مسلمانان، رسول خدا (ص)، عبدالله بن أبى حَدْرَدْ اسْلَمى را فرستاد تا به منطقه تمركز مشركان برود و درباره درستى آن گزارشها تحقيق كند.
عبدالله هنگام بازگشت از مأموريت، گزارش داد كه قبايل هوازن و ثقيف در دره اوْطاس تجمع كرده‌اند و قصد تهاجم به مسلمانان را دارند. رسول خدا (ص)، به منظور در دست گرفتن ابتكار عمل، تصميم گرفت به اين قبايل حمله كند؛ و آمادگى لازم براى اين كار را تدارك ديد.
به رسول خدا (ص) گزارش داده شد كه صَفوان بن اميه چندين زره و اسلحه در اختيار دارد. آن حضرت براى تكميل تسليحات نيروهاى خويش، صد زره را با سلاحهاى مربوطه از وى قرض گرفت؛ و مسلمانان پس از كسب آمادگيهاى لازم رهسپار حنين شدند.
مقدمه سپاه از قبيله سُلَيم به فرماندهى خالد بن وليد تشكيل مى‌گرديد كه يگانهاى‌