مى‌داشت، در راه اعتقادشان به همه چيز بى اعتنا باشند.
امور تداركاتى:
الف- تقسيم غنايم: غنايم بنى قريظه ميان مسلمانان تقسيم گرديد. پياده يك سهم و سواره سه سهم: يك سهم براى سوار و دو سهم براى اسب، اين كار به منظور افزايش شمار اسبان در جنگ، به دليل فوايد بسيارش بود. خُمس غنايم براى رسول خدا (ص) ماند تا آن را ميان نيازمندان تقسيم و هزينه زندگى و مركب و سلاح مجاهدانى را كه در جهاد چيزى براى خرج كردن نداشتند تأمين كند.
وضعيت اقتصادى مسلمانان با اين غنايم بهبود يافت؛ و چنان بى‌نياز شدند كه به منظور آمادگى در عمليات آينده، با مقدارى از آن از نَجْد اسب و سلاح خريدند.
ب- آب: پس از رسيدن به دژهاى بنى قريظه، مسلمانان برق آسا كنترل يكى ازچاههاى آب را به دست گرفتند تا در طول مدت محاصره استفاده كنند. اگر شتاب مسلمانان نبود، به يقين بنى قريظه چاه را پر مى‌كردند و آنان را از دسترسى به آب، كه براى پايدارى در جنگ ضرورى بود، محروم مى‌ساختند.