٣- بنى قريظه‌ شيوه فرماندهى پيامبر(ص) ٢١٦ مشركان:
ص : ٢١٥ در دژهايشان كه در حومه مدينه منوره بود.
روند مبارزه:
١- وضعيت مسلمانان، بويژه پس از پيوستن بنى قريظه به احزاب، بسيار دشوار گرديد. امكان آمد و شد مخفيانه در شهر و مورد تعرض قرار دادن زنان و كودكان، براى يهوديان وجود داشت. بويژه اينكه آنها اهل شهر بودند و راهها را خوب مى‌شناختند. اين امر موجب سلب اطمينان رزمندگان صحنه پيكار نسبت به سرنوشت خانواده و زن و فرزندشان مى‌گشت و بر روحيه آنان تأثير مى‌گذاشت.
همچنين براى يهوديان امكان داشت كه با انجام يك حركت جسورانه محور بازگشت مسلمانان را در داخل مدينه قطع كنند و فرصت اشغال خندق را براى احزاب، بدون برخورد با مانع در خور توجهى، فراهم آورند.
پيمان شكنى بنى قريظه بر روحيه مسلمانان تأثير بسيار بدى داشت.
٢- يهوديان مردى را داخل مدينه فرستادند و او موفق گرديد به جايگاه اسكان زنان و كودكان راه يابد. اما نتوانست كه بازگردد و اخبار مربوط به آن جايگاهها و ميزان استحكام و استوارى آنها را به يهود گزارش دهد، زيرا زن مسلمانى «١» او را ديد و حركاتش را زير نظر گرفت و به مقاصدش پى برد و با استفاده از تيرك چادر، او را از پاى درآورد.
اين يهودى در حقيقت يك گشتى شناسايى بود كه مى‌خواست با گردآورى اطلاعات لازم درباره جايگاه زنان و كودكان، راه را براى تهاجم يهوديان هموار سازد. اگر چنين حمله غافلگيرانه‌اى انجام مى‌شد، با توجه به اينكه مسلمانان از جايى پشتيبانى كافى نمى‌شدند، ناچار بودند، براى كمك به زن و فرزند و اموال خود، مواضع اصلى شان را ترك كنند.
كشته شدن اين يهودى، مسلمانان را از يك خطر ناگهانى رهانيد. زيرا به دنبال آن يهوديان پنداشتند كه نيروهاى اسلامى به شدت از شهر پاسدارى مى‌كنند و چيره شدن بر چنين نيرويى آسان نيست. از اين روبه درون دژهاى خود خزيدند و فكر خروج را از