آن سرزمين را به اسلام دعوت كند. سپس على بن ابى طالب (ع) را براى گرفتن خمس نزد خالد فرستاد تا خمس و فرماندهى را تحويل بگيرد و فرمود: «ياران خالد را در پيوستن به نيروهايت را يا بازگشتن آزاد بگذار.» «١» رسول خدا (ص) با اين رفتار خود گروهى از سپاه را با گروهى ديگر جابجا كرد و به آن دسته از افراد سپاه اول كه دوست داشتند بدون اجبار و با طيب خاطر با برادرانشان در يمن بمانند اجازه ماندن داد. به عبارت ديگر رسول خدا (ص) سپاهى را به فرماندهى خالد به يمن اعزام كرد و پس از پايان مأموريت آنها گروهى ديگر را براى تعويض فرستاد، با اين شرط كه از سپاه نخست هركس بخواهد مى‌تواند به سپاه دوم بپيوندد. «٢» اعزام علىّ بن ابى طالب (ع) به يمن:
رسول خدا (ص)، در رمضان سال دهم هجرى، على بن ابى طالب (ع) را به يمن فرستاد تا آنان را به اسلام دعوت كند. آن حضرت پرچمى به دست وى داد و با دست خويش عمامه بر سر آن حضرت بست و فرمود: «پيش برو و به چيزى توجه مكن و آنگاه كه در سرزمين آنان فرود آمدى، تا با تو درگير نشده‌اند، با آنان درگير مشو.» حضرت على (ع) همراه سيصد سوار بيرون رفت و يارانش را متفرق ساخت و آنان با تاراج و غنيمت بازگشتند. «٣» سپس آن حضرت با جمع مردم مواجه شد و آنها را به اسلام دعوت كرد آما آنها نپذيرفتند و پاسخش را با تير و سنگ دادند. على (ع) صفوف يارانش را تنظيم كرد و به آنان حمله برد و با كشتن بيست تن، آنان را شكست داد و پراكنده ساخت. آن حضرت از تعقيب فراريان خوددارى ورزيد و دوباره آنان را به اسلام دعوت كرد كه با شتاب پذيرفتند و چند تن از سران آنها با پذيرش اسلام با آن حضرت بيعت كردند و گفتند: «مسؤوليت آن عده از قبيله‌مان كه پشت سر ما هست با ماست؛ و اينها زكات ماست، حق خدا را از آنها بردار.»- اينان از مَذْحَج بودند-.
حضرت على (ع) حركت كرد و در مكه به رسول خدا (ص) پيوست، كه براى حج به‌