يك استثناست.
اما بايد دانست كه اسلام خواستار صلح است و نه تسليم: با كسانى كه از در صلح درآيند صلح و با تجاوزگران مقابله به مثل مى‌كند، اما خود هرگز به كسى تجاوز نمى‌كند و ستم روا نمى‌دارد؛ و به مسلمانان اجازه ستم و تجاوز نمى‌دهد.
ج- انسانى بودن:
يكم- عدم تعرض به بى‌گناهان: رسول خدا (ص) در هيچ جنگى متعرض غيرنظاميان نگشت و بسيار تلاش مى‌كرد كه احترام جان و مال بى‌گناهان نگهداشته شود.
پس از تسليم بنى قريظه، مسلمانان مردان جنگى را به قتل رساندند، زيرا كه به آنها خيانت ورزيده آنان را در معرض نيستى قرار داده بودند. اما به زنان و كودكان و نيز آن دسته از يهوديانى كه به پيمان خود ثابت مانده بودند هيچگونه آزارى نرساندند.
تنها زنى كه از بنى‌قريظه كشته شد كسى بود كه با پرتاب سنگ از پشت بام خود مسلمانى را كشته بود؛ و كيفر وى- چنانكه مشهور است- به خاطر همين جنايت بود.
هنگامى كه مسلمانان آهنگ غزوه تبوك كردند، رسول خدا (ص) به آنان سفارش كرد كه زنان و كودكان و كسانى را كه در جنگ نقشى ندارند نكشند، خانه‌ها را ويران نسازند و درختان را قطع نكنند.
در اسلام، بى‌گناه به جرم گناهكار مؤاخذه نمى‌شود: «وَ لا تَذِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى‌» «١» (و هيچ گناهكارى بار گناه ديگرى را به دوش نمى‌گيرد). اين يك اصل تخلف‌ناپذير اسلامى است.
دوم- اسيران و گروگانها «٢»: در جنگ بدر، مسلمانان هفتاد تن از قريش را به اسارت درآوردند، رسول خدا (ص) ٦٨ تن از آنان را ميان يارانش تقسيم كرد و فرمود: «درباره اسيران نيكى كنيد.» آنگاه از اسيران توانگر سَربَها گرفت، شمارى از تهيدستان را بلاعوض آزاد كرد و