ب- زيانها:
در دور نخست جنگ حنين، مسلمانان زيانهاى جانى بسيار ديدند، و چنانچه پايمردى رسول خدا (ص) و ده تن از يارانش نبود، خسارتهاى جانى شان در آن روز چندين برابر مى‌بود.
زيانهاى مالى و جانى مشركان نيز در آن روز بسيار زياد بود، بويژه آنكه براى پشتيبانى از عقب‌نشينى خود مؤخره‌اى تعبيه نكرده بودند.
بزرگترين درسى كه از اين جنگ مى‌توان گرفت، لزوم تأمين مؤخره براى يگانهاى عقب‌نشينى كننده است؛ و گرنه به طور قطع عقب‌نشينى به شكست منجر خواهد گشت؛ و اين پيش‌آمد مصيبتى است بس بزرگ.
ج- آذوقه:
هم مسلمانان و هم‌مشركان براى تأمين آذوقه مورد نيازشان تدابير مناسب و خوبى انديشيده بودند. بويژه در محاصره طايف كه مشركان با انبار آذوقه فراوان، مسلمانان را وادار ساختند تا پيش از تسليم اين شهر به مكه باز گردند، زيرا متقاعد شده بودند كه ثقيف آذوقه بسيار در اختيار دارد و از اين بابت تسليم نخواهد گشت.
د- وسائل نقليه:
مسلمانان و مشركان، هر دو از نقليه كافى برخوردار بودند. براى شناخت ميزان نقليه‌اى كه مشركان در آن هنگام در ختيار داشتند، كافى است به شمار شترانى كه از خود به جا نهادند و به غنيمت مسلمانان درآمد توجه كنيم.
ه- تسليحات:
استفاده از زره و ديگر سلاحها از ويژگيهاى تسليحاتى مسلمانان بود.
دو سلاح نو يعنى منجنيق و دبابه در اين جنگ از سوى مسلمانان مورد استفاده قرار گرفت و از آن سوى، مشركان نيز شيوه استفاده از آهن گداخته براى مبارزه با دبابه را به كار بستند.