بى‌مانند و شگفت‌انگيز و شايسته ستايش به كار بسته است، برخى از نمونه‌ها را ذكر مى‌كنيم:
تعيين و تداوم هدف «١»:
رسول خدا هنگام جنگ نخست هدف خويش را به طور دقيق تعيين مى‌كرد و درباره بهترين راه وصول به آن مى‌انديشيد، آنگاه نقشه صحيح رسيدن به آن را طرح مى‌كرد.
اصل تعيين هدف در نخستين پيمانى كه پس از مهاجرت به مدينه منعقد شد به چشم مى‌خورد. در آن معاهده كه ميان مسلمانان از سويى و مشركان و يهوديان مدينه از سوى ديگر بسته شد، تصريح گرديده بود كه پناه دادن به جان و مال قريش و يا دخالت عليه مسلمانان براى مشركان مدينه ممنوع است.
از آنجا كه قريش، ر شيوه فرماندهى پيامبر(ص) ٣٨١ امور تداركاتى:
ص : ٣٨٠ سول خدا (ص) و يارانش را ستمگرانه از مكه بيرون رانده بودند، وى حق داشت كه سركوب آنان را به عنوان هدف حياتى خود برگزيند.
شايد بارزترين نمونه «گزينش هدف» رفتار پيامبر خدا (ص) در غزوه حديبيه باشد. در اين غزوه، هدف آن حضرت تأثير گذاشتن بر روحيه قريش، بدون دست زدن به مبارزه بود. از اين رو به حالت احرام بيرون آمد و سلاح سوار بر گرفت. هنگامى كه از نزديك شدن قريش به نيروهاى خود آگاه گرديد، براى پرهيز از جنگ بيراهه‌اى ناهموار را در پيش گرفت تا به حديبيه رسيد. پس از استقرار با توجه به هدف اصلى، باب گفت و گو را باز كرد؛ پس از آنكه گروهى از مشركان، اردوگاه او را مورد تهاجم قرار دادند و به وسيله مسلمانان دستگير شدند؛ بى‌آنكه هيچ آزارى به آنها برساند، آزادشان فرمود.
تهاجم «٢» (آفند):
همه جنگهاى رسول خدا (ص) را، بجز غزوه‌هاى احد و خندق، مى‌توان تهاجمى شمرد، زيرا تنها در اين دو جنگ بود كه مشركان با تمركز نيروهاى خود