قدرت آن براى دفاع از اسلام كفايت مى‌كرد.
در بيعت دوم عقبه، چگونگى پى‌بردن مشركان نسبت به موضوع، و بى‌اعتنايى انصار نسبت به خطر آن را ديديم. سعد بن عباده گفت: «اى رسول خدا، به خدايى كه تو را به حق فرستاده سوگند، اگر بخواهى، فردا با شمشير به ساكنان مِنا حمله مى‌بريم.» اما رسول خدا (ص) دورانديش‌تر و ژرف‌نگرتر از آن بود كه دستخوش احساسات گردد. از اين رو فرمود: «چنين فرمانى نيافته‌ام، سوى بار و بنه خود بازگرديد.» رسول خدا (ص)، پس از تأمين همه جنبه‌هاى تمركز مسلمانان در مدينه و بستن پيمان با ساكنان يهودى و مشرك آن شهر، مبارزه را آغاز كرد: زيرا در اين هنگام مسلمانان از قدرت كافى برخوردار و در تصميم‌گيريهايشان آزاد بودند.
پيامبر بزرگوار اسلام اصل تمركز نيرو را در همه جنگها به كار بست و هرگز در تمركز دادن بيشترين قدرت مادى و معنوى دچار ترديد نگشت.
صرفه جويى در قوا «١»:
رسول خدا (ص) اصل صرفه‌جويى در قوا را در همه غزوه‌ها به كار بست و هيچ نيرويى را به مأموريت نفرستاد، مگر آنكه از همه جهات مناسب بود.
يك نگاه ساده به پيوست «ن» و مقايسه ميان نيروهاى اسلامى و دشمنانشان، ميزان تلاش پيامبر خدا (ص) براى به كار بستن اصل صرفه‌جويى در قوا را به روشنى آشكار مى‌سازد.
تأمين «٢»:
رسول خدا (ص) در همه غزوه‌ها براى حفظ نيروهاى خودى، تأمين مى‌گذاشت. او نهايت تلاش خود را براى جلوگيرى از دستيابى دشمن به اطلاعات خودى به خرج مى‌داد و با اين كار اصل تأمين را به كار مى‌بست.
گشتيهاى شناسايى، پيش قراولان و عقبدارهايى كه رسول خدا (ص) هنگام حركت سوى دشمن و بازگشت از غزوه‌ها تعبيه مى‌كرد، همه به مقصود حمايت نيروها در برابر