غنايم:
انبار غنايم:
پس از پايان جنگ حنين، رسول خدا (ص) غنايم را در جايى به نام جِعِرَّانَه «١» انبار كرد تا پس از فراغت از تعقيب و محاصره طايف، ميان ياران خود و شمارى از بزرگان عرب، موسوم به «مؤلفة قلوبهم» (دلجويى شدگان) تقسيم كند.
توزيع:
غنايم مدت زيادى تقسيم نشده باقى ماند. زيرا رسول خدا (ص) منتظر بود بلكه هيأتى از هوازن بيايند و توبه كنند. اما پس از نزديك به يك ماه انتظار از آن هيأت خبرى نشد، پس بناچار غنايم را تقسيم كرد. بويژه آنكه اعراب و تازه‌مسلمانان با اصرار تمام خواستارِ اين كار بودند.
پيامبر اكرم (ص) تقسيم غنايم را آغاز و نخست از دلجويى شوندگان شروع نمود و بيشترين عطايا را به آنها بخشيد. ابوسفيان كه خود صد شتر و چهل اوقيه نقره گرفته بود، براى فرزندانش، معاويه و يزيد نيز تقاضاى مال كرد و رسول خدا (ص) به هر كدام از آنها نيز همان اندازه عطا فرمود.
سران قبايل و افراد طمعكار، در گرفتن اموال از يكديگر پيشى مى‌گرفتند. چنين شايع گرديد كه رسول خدا (ص) با دست و دل بازى عطا مى‌دهد. از اين رو مردمى كه اين كار را موجب ضايع شدن سهم خود مى‌دانستند، با اصرار خواستار سهم غنيمت خود شدند.
اعراب به آن حضرت هجوم مى‌آوردند و مى‌گفتند: «اى رسول خدا! غنايم را ميان ما تقسيم كن.» در اين هنگام پيامبر (ص) كنار شترى مى‌ايستاد و از موى كوهان آن مقدارى كند و ميان دو انگشت خويش قرار داد و آن را بلند كرد و گفت: «اى مردم به خدا قسم كه از غنايم شما و از اين پاره كرك، جز خمس حقى ندارم و خمس هم (در واقع) به شما برمى‌گردد!» دلجويى شوندگان از اين غنايم بيشترين سهم را داشتند. اما مسلمانانِ نخستين از مهاجران و انصار سهم قابل ملاحظه‌اى نبردند.
بازگردانيدن اسيران:
پس از تقسيم غنايم، هيأتى از مسلمان شده‌هاى هوازن بودند