مسلمانان زمانى از فرار بازگشتند كه بسيارى از مشركان را اسير و در غل و زنجير بسته ديدند.
محاصره طايف‌ برخى از مسلمانان در ادامه تعقيب خود به طايف رسيدند كه مشركان شكست خورده به آنجا پناهنده شده بودند. طايف شهرى بود محكم و دور از دسترس، با دژهاى مستحكم و ديوارهاى بلند كه چون دروازه‌هايش بسته مى‌شد، ورود بدان ناممكن بود.
ستونهايى از سپاه اسلام فراريان را تااوطاس و نخله تعقيب كرده بودند. اينان پس از انجام مأموريت خود به منظور تسليم قبيله ثقيف به ستونهايى كه در تعقيب اينان بودند پيوستند. اما مردم ثقيف مسلمانانى را كه در نزديكى دژ آنها سنگر گرفته بودند، زير باران تير گرفتند و اندك زيانى نيز بر آنان وارد كردند. كه فرمان رسول خدا (ص) به موضعى دور از تيررس دشمن عقب نشستند و در آنجا سنگر گرفتند.
مسلمانان براى يافتن ابزارى براى تسليم طايف در انديشه فرو رفتند. در اين هنگام سلمان فارسى پيشنهاد كرد كه دژهاى آنان را با منجنيق و دبابه- وسيله‌اى كه براى ويران ساختن دژهاى دشمنان مورد استفاده رزمندگان قرار مى‌گرفت- مورد حمله قرار دهند.
مسلمانان با منجنيق به دژ تيراندازى كردند و برخى از آنها براى شكافتن ديوار طايف در پناه دبابه‌ها خود را به دژ رساندند. اما اهل طايف جلوى اين تهاجم را گرفتند. آنان با افكندن پاره‌هاى آهن گداخته دبابه‌هاى چوبى را به آتش كشيدند. در نتيجه مسلمانانى كه در زير آنها پناه گرفته بودند، از ترس آنكه مبادا آتش بگيرند، فرار كردند كه از سوى طايفان تيرباران شدند.
رسول خدا (ص) اعلام كرد، هر بنده‌اى كه از طايف نزد وى بيايد آزاد است. و به دنبال آن نزديك به بيست تن از بردگان سوى او گريختند. آن حضرت از طريق اين بردگان دريافت كه ثقيف مواد غذايى بسيارى در اختيار دارد. از اين رو پس از نزديك به يك ماه، تصميم گرفت كه از محاصره طايف دست بكشد. در نتيجه موضوع تسليم ثقيف به آينده موكول شد، بويژه آنكه بسيارى از رجال آن قبيله نيز به اسلام گرويده بودند.