رسول خدا (ص) پيكى را نزد نجاشى فرستاد و خواستار بازگشت مسلمانان شد كه آنان نيز بلافاصله پس از فتح خيبر به مدينه بازگشته و براى اداى وظيفه جهاد به برادران دينى خود پيوستند. آمدن مهاجران باعث خشنودى مسلمانان گشت.
دعوت سران جهان به اسلام‌ درباره دعوت پادشاهان، حكمرانان و سردارانى كه در اين هنگام بر سرزمينهاى عربى تسلط داشتند پيوستهاى «ك» و «ل» را نگاه ببينيد. برخى از اين افراد مسيحى و هم‌كيش روميان بودند. برخى ديگر ديگر مجوسى و بر دين ايرانيان بودند.
مكاتبات رسول خدا (ص) با فرمانروايان، فرصتى پيش آورد تا اسلام بويژه در منطقه بحرين و يمن انتشار يابد. همچنين بسيارى از مردم فرصت يافتند تا با دين نو و اهداف آن آشنا شوند و اين امر موجب تمايل مردم به اسلام شد هرچند آن را كتمان مى‌كردند.
انتشار اسلام در يمن از اهميت نظامى ويژه‌اى برخوردار بود؛ زيرا قريش را از شمال و جنوب در محاصره قرار داد؛ و به اين ترتيب سرنوشت نهايى قريش و مكه رقم خورد.
امور تداركاتى:
الف- آذوقه: در جنگ خيبر، آذوقه مسلمانان بسيار اندك بود؛ بطورى كه گروهى از آنان دچار گرسنگى شدند و رسول خدا (ص) چيزى براى رفع گرسنگى آنان نداشت. اما گشوده شدن دژهاى خيبر وضعيت آذوقه مسلمانان را بهبود بخشيد. در همين حال وضعيت آذوقه يهوديان بسيار عالى بود.
ب- آب: در جنگ خيبر، يهوديان آب مورد نيازشان را از چاه و چشمه تأمين مى‌كردند. چون مسلمانان اين را دانستند، آبهاى بيرون دژ را به تصرف درآوردند و يهوديان را از آن محروم ساختند. با اينكار راه تسليم دژها هموار شد.
ج- بهداشت: هواى خيبر به دليل وجود آبگيرهاى فراوان در منطقه، متعفن بود؛ و اين امر موجب شد گروهى از مسلمانان به تب مبتلا شوند.
مسلمانان در جنگ خيبر براى پرستارى از بيماران و زخميها از وجود زنان استفاده مى‌كردند.