روا داشتند، با آنان به مبارزه برخاست. آن حضرت براى دفاع از اسلام، نه تنها با قريش بلكه با همه ملت عرب مبارزه كرد.
هنگامى كه روميان مانع تبليغ اسلام شدند، با آنها مبارزه كرد و پس از رحلت آن حضرت، جانشينان وى با ايرانيان و روميان و ديگر ملتها و نژادها به پيكار برخاستند.
دشمنان اسلام با مليتها و نژادهاى گوناگون، پس از گرايش به اين دين در آن ذوب شدند و در رنج و راحت آنان شريك گشتند.
اسلام دين مساوات است، هم در دنيا و هم در آخرت ... هم در پيشگاه خلق و هم در پيشگاه خداوند: «انَّ اكْرَمَكُمْ عِنْدَاللَّهِ أَتْقاكُمْ» «١» (همانا گرامى‌ترين شما نزد خداوند باتقواترين شماست).
ج- جنگ غير مادى: هيچ كدام از جنگهاى دوران پيامبر (ص)، به منظور دستيابى به امور مادى، جستجوى بازار و مواد خام يا استثمار و استعمار نبوده است.
مسلمانان به منظور محروم ساختن قريش از راه تجارى مكه- شام و نيز به منظور تأثيرگذارى بر وضعيت اقتصادى آنها، در جنگ بزرگ بدر قافله‌اى را كه به سركردگى ابوسفيان از شام باز مى‌گشت مورد حمله قرار دادند، شايد از اين طريق بتوانند از شدت دشمنى آنان نسبت به مسلمانان بكاهند. اما اين كاروان از چنگ آنها گريخت. با اين وجود در حالى كه مى‌توانستند سلامت و در نهايت آرامش به مدينه بازگردند، با نيروهاى قريش درگير شدند. چنانچه مسلمانان از جنگ بدر غرض مادى مى‌داشتند، پس از سالم رسيدن كاروان به مكه، بايد به مدينه باز مى‌گشتند.
پس از غزوه حنين، رسول خدا (ص) حدود يك ماه منتظر ماند شايد هيأت هوازن نزد ايشان بيايند و اموالى را كه مسلمانان به غنيمت گرفته بودند باز پس ببرند. اما آنان حاضر نشدند و پيامبر (ص) ناچار به تقسيم غنايم گشت؛ و اسيران را به هيأتى از هوازن، كه پس از تقسيم غنايم ميان مردم به حضور رسيد، باز گرداند.
سهم رسول خدا از غنايم جز خمس نبود كه آن نيز به خود مردم باز مى‌گشت، زيرا آن‌